ยากมายุ่งเรื่องชาวบ้านกันแน่
แต่กลับคิดไม่ถึงว่า พวกเขารออยู่ทางนี้มาครึ่งค่อนวันแล้ว หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์กลับยังไม่มาเสียที?!
“นี่มันเรื่องอันใด? จากหน้าหมู่บ้านมาถึงเรือนพวกเราต้องใช้เวลามากขนาดนี้เชียวหรือ?” มารดาของหลิวต้าซุ่นถือมีดคอยท่าอยู่นานจนเริ่มเมื่อย
นางเอาแขนลง ใช้มืออีกข้างทุบแขนพลางบ่น
ส่วนที่ท้ายเรือน จูอู่และหลินซื่อถูกคนเอาสิ่งของอุดปากเอาไว้ มือทั้งสองมัดไพล่อยู่ด้านหลัง
ตั้งแต่ถูกคนจับได้จนถึงตอนนี้ พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำมานานแล้ว ทั้งหิวทั้งกระหาย
จูอู่นึกกล่าวโทษในใจ
บอกแล้วว่าให้ฟังมารดาเขา อย่ามายุ่งเรื่องนี้ แต่ภรรยาของเขาจะต้องยุ่งให้ได้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า?
ถูกจับขังไว้ที่นี่ทั้งคู่ คราวนี้สบายแล้วกระมัง?
หลินซื่อเองก็รู้สึกแย่ หลังจากพวกเขาถูกจับ พี่สาวของนางใช่ว่าจะไม่เห็น ทว่าตั้งแต่ถูกขังมาจนถึงตอนนี้ พี่สาวกลับไม่โผล่หน้ามาเลยสักครั้ง
พี่สาวนางไม่รู้เลยหรือว่านางมาเพื่อใครกัน?
แต่สิ่งที่หลินซื่อคิดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ พี่สาวของนางไม่เพียงไม่โผล่หน้ามา แต่เมื่อหลานสาวทั้งสามของนางแอบเอาน้ำมาส่งให้ก็ยังถูกหลินต้าเม่ยขวางไว้
ถึงจะมองไม่เห็นคน แต่นางก็ได้ยินเสียงพี่สาว “พวกเจ้าทำอันใด?”
เด็กหญิงทั้งสามเมื่อเห็นว่าเป็นมารดาก็พากันห่อไหล่ด้วยความหวาดกลัว “ท่านแม่…”
หลินต้าเม่ยมองปราดเดียวก็เห็นถ้วยในมือของลูกสาวคนโต นางรีบแย่งคืนมาทันที “ผู้ใดให้พวกเจ้าขโมยน้ำ?
