บทที่ 248 คิดว่านางโง่หรือไร
“เจ้าห้าบ้านพวกเจ้าเกิดเรื่องแล้ว”
หลี่ซื่อพลันนึกเรื่องที่จูอู่กับหลินซื่อไปสืบข่าวที่หมู่บ้านสกุลหลิวขึ้นมาได้ นางจึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ต้าเหนียง ท่านคงไม่ได้พูดถึงจูอู่กับหลินซื่อกระมัง? เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือเจ้าคะ?!”
“จะอันใดได้ ถูกคนตีน่ะสิ เลือดโชกร่างเชียว มารดามันเถอะ น่าเวทนายิ่งนัก…”
ครั้นได้ยินดังนั้น หลี่ซื่อก็ใจหายวาบ รีบดึงอีกฝ่ายมาสอบถามอย่างละเอียดว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่
แต่อีกฝ่ายก็ไม่รู้เรื่องราวชัดเจนนัก เพียงได้ยินคนมาส่งข่าวว่าจูอู่และภรรยาถูกคนล้อมเอาไว้ อีกทั้งยังถูกตีสะบักสะบอมไม่เบา
หลี่ซื่อตระหนก ไม่เข้าใจสักนิดว่าพวกเขาสองคนก็แค่ไปสืบข่าวเท่านั้น ไฉนจึงถูกคนตีเสียได้?
ถ้าเป็นคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่ด้วยชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของแม่สามี อยู่ข้างนอกนั้นยังมีคนกล้ารังแกลูกชายตามอำเภอใจอีกหรือ?
หลี่ซื่อไม่ชักช้า บอกให้จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยรีบเดินไปทันที
จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้ จึงกัดฟันเร่งฝีเท้าตามมาให้ทัน
“ถูกตี?” เย่อวี๋หรานได้ยินก็ตะลึงไป “ไฉนจึงถูกตีได้?”
หลี่ซื่อสังเกตสีหน้าของแม่สามีอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ทราบเจ้าค่ะ แค่ตอนที่กำลังจะออกมาจากเรือน มีคนมาแจ้งข่าว ท่านแม่ ท่านว่าจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ? ต้องไปหมู่บ้านสกุลหลิวสักหน่อยหรือไม่?”
เย่อวี๋หร
