บทที่ 247 จูอู่กับหลินซื่อเกิดเรื่องแล้ว
บรรดาบุรุษสตรีสกุลจูพลันพบว่า เมื่อทำเช่นนี้ก็สามารถขึงเชือกไว้ในนาน้ำจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่งได้แล้ว
พวกเขาไม่ได้เพิ่งเคยเห็นเชือกแบบนี้เป็นครั้งแรก ปีที่แล้วตอนทำแปลงผักก็เคยเห็นมาก่อนแล้วจึงปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว
เย่อวี๋หรานอธิบายอย่างชัดเจนว่าแถวแนวนอนมีระยะห่างเท่าไหร่ แถวแนวตั้งต้องเว้นระยะห่างเท่าใด กอปรกับมีอุปกรณ์ช่วย ทุกคนจึงทำตามได้อย่างรวดเร็ว
พวกเขายืนอยู่หน้าเชือกที่ขึงเสร็จแล้ว เรียงเป็นแถวหน้ากระดานในนาน้ำ แต่ละคนรับผิดชอบหนึ่งแถวพอดี ไม่ต้องเดินเพ่นพ่านไปไหน เพียงปักกล้าไปข้างหน้าเรื่อย ๆ เช่นนี้ก็สามารถทำให้งานในมือรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว
วิธีปักกล้าที่ไม่เหมือนใครเช่นนี้ จูปาเม่ยรู้สึกว่าแปลกใหม่ยิ่งนัก นางจึงลงมืออย่างคล่องแคล่วเอาการเอางาน
เพียงแต่หลังทำไปได้สักพักก็รู้สึกว่าค่อนข้างปวดเมื่อยตรงเอว จำเป็นต้องเคลื่อนไหวร่างกายเสียหน่อย
นางหยัดกายขึ้นมา บิดเอวพลางมองไปรอบทิศ “ท่านแม่ ความคิดนี้ของท่านดีงามยิ่งนัก ท่านดูสิเจ้าคะว่าต้นกล้าในนาเป็นระเบียบเรียบร้อยเพียงไหน ข้าไม่เคยเห็นทุ่งนาที่เป็นระเบียบร้อยเช่นนี้มาก่อนเลย”
นางมองไปยังผืนนาใกล้เคียงกัน ความแตกต่างชัดเจนยิ่งนัก
“โอ้โห พอเทียบกันแล้วนาของพวกเราสบายตากว่าเยอะ ต้นข้าวทั้งเขียวทั้งสูงเชียวเจ้าค่ะ”
“ก็ใช่น่ะสิ” หลิวซื่อรู้สึกเมื่อยเอวจึงยืดกายขึ้นมาเคลื่อนไหวเช่น
