บทที่ 246 นาน้ำ
จูเหล่าโถวได้ยินว่านางจัดการเรื่องราวเรียบร้อยแล้วก็รู้สึกโล่งอก
ความรู้สึกที่ว่าถูกคนอิจฉาตาร้อนนั้นยากจะทานทนจริง ๆ กลัวก็แต่ว่าวันไหนจะถูกทำร้ายโดยไม่รู้ตัว
“ยังจะสร้างกระท่อมอยู่หรือไม่?”
“สร้าง ทำไมจะไม่สร้างล่ะ? ตอนนี้ก็แค่ประกาศให้รู้กันเท่านั้น คนอื่นยังไม่ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้เสียหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าว “ในโลกนี้มักมีคนที่ไม่เห็นกระต่ายก็ไม่ปล่อยเหยี่ยว ควรรอบคอบไว้ก่อนย่อมไม่ผิดพลาด”
นาน้ำเตรียมการไปได้พอสมควรแล้ว เย่อวี๋หรานก็เริ่มเตรียมแปลงเพาะชำ
ยุคสมัยนี้ยังไม่มีแนวคิดเรื่องการ ‘เพาะชำ’ ปีที่แล้วนางทำแปลงเพาะชำก็ทำให้จูเหล่าโถวประหลาดใจมากแล้ว คิดไม่ถึงว่าปีนี้มาถึงรอบของนาน้ำ นางก็ยังจะทำแบบเดียวกัน
“ข้าวนาน้ำโตในน้ำ แปลงเพาะชำที่เรือนเราแห้งสนิทแบบนั้น ข้าวนาน้ำไม่รอดแน่นอน” เมื่อจูเหล่าโถวได้ยินก็กลัวว่านางจะไม่เข้าใจจึงอธิบายให้ฟัง
“ข้ารู้ ข้าจึงตั้งใจว่าจะสร้างแปลงเพาะชำในนาน้ำ”
“ในนาน้ำ?” จูเหล่าโถวนึกถึงผืนนาที่ตอนนี้นางกำลังจัดการอยู่
ก่อดินล้อมไว้รอบด้านก็ช่างเถอะ แค่ไถนาก็ไถไปอย่างน้อยสามรอบแล้ว
รอบแรกทำไปค่อนข้างหยาบ พลิกหน้าดินได้ประมาณหนึ่ง รอบสองค่อยไถให้ละเอียดกว่าเดิมได้ ทั้งยังเริ่มใส่น้ำเข้าไปข้างใน แต่ปล่อยน้ำเข้าไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะระดับน้ำจะลดลง วันรุ่งขึ้นพอตื่นมาดูน้ำก็ไม่เหลือแล้ว
ภรรยาของเขาไม่ยอมถอดใจ จึงทำอีกเป็นรอบที่สา
