บทที่ 245 มีคนอิจฉาตาร้อน
จูเหล่าโถวย่อมไม่กล้าพูดว่า ‘ไม่ยอมรับ’ อยู่แล้ว จึงอึก ๆ อัก ๆ แต่กลับคิดหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้
“แค่เจ้าอ้าปาก ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าจะพูดอันใด” จูจยากล่าว
จูเหล่าโถวไม่พอใจ “เจ้ามาทำอันใดกันแน่? มีอะไรก็พูดมา ไม่มีธุระก็กลับไปเถอะ มาเดินเตร่ในทุ่งนาคนอื่น คนไม่รู้ยังคิดว่าเจ้าเป็นโจรเสียอีก”
“ก็มาเป็นโจรจริง ๆ นั่นแหละ” จูจยามองเขาพลางกล่าว “แต่ไม่ได้มาขโมยต้นข้าวในนาเจ้า ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าปลูกข้าวอย่างไร อยากจะทำตามบ้าง ทำไม เจ้าไม่ให้ทำตามอย่างนั้นเรอะ?”
จูเหล่าโถวนิ่งงัน “…”
เจ้าอย่ามาถามข้าสิ ช่วงนั้นข้ายุ่งอยู่กับเรื่องอื่น ไม่ได้มาดูทางนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าภรรยาข้าทำอย่างไร
จูจยาถามว่า “ปลูกอย่างไรรึ?”
“เอ่อ ก็ปลูกเหมือนที่เคยทำมานั่นแหละ ยังจะปลูกอย่างไรได้อีก ควรปลูกอย่างไรก็ปลูกอย่างนั้น” จูเหล่าโถวร้อนตัว
เขาเป็นคนดูแลแปลงเพาะชำและแปลงผักของครอบครัว แต่นาข้าวสาลีฤดูหนาวผืนนี้ เขาไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย แต่อีกฝ่ายกลับมาถามเรื่องนี้เสียได้ จะให้เขาตอบอย่างไร?
เฮ้อ…ถ้ารู้แต่แรกตอนนั้นเขาก็คงจะมาดูสักหน่อยแล้ว แบบนั้นก็คงจะพอพูดได้บ้างไม่มากก็น้อย
“อันใด พูดไม่ได้? ปิดปากสนิทเชียว? ทุกคนล้วนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน มีบรรพบุรุษร่วมกัน เจ้ากินอิ่มแล้วก็ไม่รู้จักเผื่อแผ่คนอื่นบ้าง? ข้าไม่ได้มายืมเสบียงของพวกเจ้าเสียหน่อย ข้าแค่อยากเรียนวิธีการจากเจ้าแล้วไป
