บทที่ 243 เจ้าอยากแยกบ้าน?!
หลิวซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นางพูดว่า “ข้าก็ไม่เคยทำเรื่องที่ไร้มโนธรรม ทำไมสวรรค์ถึงยังไม่ให้ข้าท้องเล่า? เจ้าดูสิ เจ้ากับบ้านน้องห้าก็ล้วนเคยท้องกันหมดแล้ว บ้านน้องห้าแท้งลูกตัวเองไป แต่ข้าเล่า…ข้าแต่งเข้ามาก็หลายปีแล้วยังไม่เคยท้องเลยด้วยซ้ำ”
“เมื่อสองสามปีก่อนที่บ้านลำบากมาก ถ้าเจ้าตั้งท้องจริง ๆ จะเลี้ยงไหวหรือไม่ก็พูดยาก” หลี่ซื่อปลอบใจ “พี่สะใภ้รอง เจ้าไม่ต้องรีบร้อน อย่ามองว่าตอนนี้ข้าอุ้มลูกสองคนแล้วจะโลภ แต่เจ้ายังไม่รู้ว่าห้องเล็กถึงเพียงนี้ เมื่อผ่านช่วงนี้ไปหากพวกเขาต้องการพื้นที่วิ่งเล่น ข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เจ้าลองนึกถึงสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของพี่สะใภ้ใหญ่ในตอนนั้น เจ้าก็คงพอคาดเดาสถานการณ์ที่ต้องพบเจอในภายภาคหน้าได้”
“พี่สามพาเจ้าเจ็ด ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าเข้าเมืองไปแล้ว เมื่อถึงเวลาก็สามารถให้เด็กทั้งสองคนไปอยู่ที่ห้องของพวกเขาโดยเลือกอยู่ไปสักห้องหนึ่ง” หลิวซื่อได้ยินเช่นนี้ก็ร้อนใจแทนและอยากช่วยคิดหาวิธี
“ไม่ใช่ว่าคนจะไม่กลับมานี่นา ก็อยู่ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่เจ้าลองคิดดูว่าจะอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ ได้หรือ?”
หลิวซื่อส่ายหัว
“นั่นปะไร เช่นนั้นตอนนี้ข้าจึงมีเพียงความคิดเรื่องหาเงิน เมื่อถึงยามที่เก็บเงินได้มากพอข้าจะไปบอกท่านแม่ว่าอยากสร้างลานบ้านสักแห่งอยู่ข้าง ๆ”
หลิวซื่อตาเบิกโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าอยา
