บทที่ 242 โง่กันทั้งครอบครัว
หลี่ซื่อรู้สึกหมดคำพูดเล็กน้อย
ตอนนี้นางรู้แล้วว่าทำไมหลินต้าเม่ยถึงได้โง่ถึงเพียงนั้น ที่แท้น้องสาวก็ยังโง่บรมเช่นกัน ไม่แปลกใจเลยที่เป็นครอบครัวเดียวกัน
“ท่านแม่ไล่ข้าออกมา นางคิดว่าข้าไม่รู้หรือ นางมีอะไรให้ยุ่งเล่า ไม่ว่าอะไรก็ล้วนแบ่งให้พวกเราทำ เห็นตัวเองเป็นผู้อาวุโสของบ้าน คงไม่แคล้วรู้สึกว่าข้าน่ารำคาญ ทั้งยังไม่อยากจะเห็นหน้าข้า” หลินซื่อบ่นต่อประโยคแล้วประโยคเล่าราวกับว่าพูดได้ไม่รู้จบ
หลี่ซื่อยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายโง่ “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าท่านแม่ไม่อยากเห็นหน้าเจ้า เช่นนั้นเหตุใดเจ้ายังไปป้วนเปี้ยนอยู่ต่อหน้าท่านแม่ ไม่ใช่ว่าเป็นการทำให้นางรำคาญหรือ?”
“ถ้าข้าไม่ไปป้วนเปี้ยนเช่นนั้น แล้วท่านแม่ไม่สนใจข้าจริง ๆ ขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า? เหมือนพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รอง เจ้าเห็นว่าปกติท่านแม่สนใจใครบ้างเล่า?”
ที่นางคาดไม่ถึงคือในเวลานั้นเอง หลิ่วซื่อและหลิวซื่อก็อยู่แถวนั้นพอดี อีกทั้งยังได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง
ทั้งสองคนหยุดเดิน ซ่อนตัว และแอบฟัง
“ท่านแม่ไม่สนใจใครหรือ?” หลี่ซื่อกลอกตาและพูดอย่างหมดความอดทน “เรื่องที่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าไปเรียนในเมือง ไม่ใช่ว่าเป็นท่านแม่ที่จัดการหรือ? ท่านแม่ไม่ได้จัดการแค่เรื่องเดียว แต่ยังมีเรื่องในไร่นาที่รอท่านแม่ไปจัดการ เจ้าคิดว่าท่านแม่ว่างถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”
“หากท่านแม่ไม่ต้องการทำงานในไร่ แ
