ค่ท่านแม่เปิดปาก ไม่ใช่ว่าสามีของพวกเราก็ต้องไปทำให้หรือ?” หลินซื่อพูด “หลายปีแล้วที่เป็นลูกสะใภ้และแม่สามีกันมา ตอนนี้ข้าคิดเพียงอยากรีบคลอดลูกชายสักสองสามคนแล้วกลายเป็นแม่สามี พอถึงคราวที่ข้าได้เป็นผู้อาวุโสของบ้าน ดูซิว่ายังจะมีใครกล้ามาขัดคอข้าอีก”
“สามีของพวกเรานั่นก็เป็นลูกชายของท่านแม่เหมือนกัน เป็นแม่จะสั่งลูกชายตัวเองแล้วมีปัญหาอะไรเล่า? ตอนที่พวกข้ายังไม่แต่งเข้าบ้าน นางไม่ได้ทำเช่นนี้หรือ?” หลี่ซื่อไม่คิดว่ามันจะมีปัญหาแต่อย่างใด
นางจะบอกว่าการที่คนเป็นแม่จะสั่งลูกชายเป็นเรื่องที่ถูกที่ควรแล้ว ก็เหมือนที่ก่อนหน้านี้แม่ของนางมักจะสั่งพี่ชายนาง แม้ปากจะบ่นว่าปวดใจ แต่มีคราไหนบ้างที่ไม่ยอมทำตาม?
พี่สะใภ้สองคนนั้นของนางไม่ยินยอม?
ความเห็นนั้นก็เป็นอันต้องถูกเก็บไว้ในใจ
หลินซื่อถึงกับสำลัก “นั่น…จะเหมือนกันได้อย่างไร? ในยามนั้นพวกเรายังไม่แต่งเข้าเรือน ถ้าพวกเราไม่ปวดใจเพื่อสามีของพวกเรา แล้วใครจะมาปวดใจให้เล่า? หรือเจ้าไม่ปวดใจแทนพี่สี่ของเจ้าหรือ?”
“ปวดใจสิ แต่หากเขาไม่ไปทำไร่ แล้วตลอดทั้งปีพวกเราจะเอาอะไรกินเล่า? ถึงจะปวดใจก็ต้องทำ เช่นนั้นข้าจึงทำได้เพียงคิดวิธีที่จะหาเงินได้มากขึ้น จะได้ซื้อเนื้อเพิ่มให้ครอบครัวอีกสักหน่อยเพื่อบำรุงให้พวกเขา” หลี่ซื่อพูด “เจ้าก็อย่ารำคาญที่ข้าเข้ามายุ่งมากนักเลย ฟังได้ก็ฟัง ถ้าฟังไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ ข้าจะบอกว่าในบรรดาลูกสะใภ้ ที่จริงท่าน
