บทที่ 240 เรื่องราวพลิกผัน
เรื่องราวพลิกผันอีกครั้งหนึ่ง
ทุกคนในที่นั้นมองหม่าซานเหนียง แล้วหันไปมองหลิวมู่ “…”
ไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องเชื่อฝ่ายไหน
หลิวมู่โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “หุบปาก! ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
เขาพุ่งเข้าไปสั่งสอนหม่าซานเหนียงอีกครั้ง
หม่าซานเหนียงร่ำร้องเสียงดัง “ช่วยด้วย! ชายชู้คิดจะฆ่าคนปิดปากแล้ว!”
“หลิวต้าซุ่น ช่วยข้าด้วย!”
……
“แหกปากไปสิ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!” หลิวมู่ทั้งต่อยทั้งเตะ
หม่าซานเหนียงร่ำร้องว่า “ท้อง ท้องข้าเจ็บ”
หลิวต้าซุ่นที่ยืนนิ่งอยู่กับที่พลันได้สติคืนมา ยามนั้นค่อยปรี่เข้าไปแยกตัวหลิวมู่ออกมา “ไม่ได้ เจ้าตีนางไม่ได้”
“นางเป็นเมียข้า แล้วทำไมข้าจะตีนางไม่ได้?” หลิวมู่แหงนหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นหลิวต้าซุ่นก็ยิ่งแค้นใจกว่าเดิม “ข้ายังนึกว่าใคร เป็นเจ้าเองหรอกเรอะ มารดามันเถอะ หลิวต้าซุ่น เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าข้าตายไปแล้วเรอะ กล้ามาเป็นชู้กับเมียข้า ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”
เขาด่าพลางเขวี้ยงกำปั้นใส่หลิวต้าซุ่น
แม้หลิวต้าซุ่นจะมีการป้องกันไว้ก่อน แต่ความเคลื่อนไหวก็ยังช้าไปหนึ่งจังหวะ จึงถูกต่อยเข้าอย่างจัง “น้องมู่โถว เจ้าอย่าโกรธไปเลย”
“ข้าไม่ได้มีอันใดกับเมียเจ้า ข้าแค่ยืมครรภ์นางเท่านั้น”
“ข้าอายุปูนนี้แล้ว ต้าเม่ยคลอดลูกสาวให้ข้าสามคน แต่ไม่มีลูกชายสักคน”
……
ไม่พูดขึ้นมายังพอทำเนา แต่เมื่อพูดขึ้นมาแล้วหลิวมู่ยิ่งโมโหกว่าเดิม “ยืมกับผีน่ะสิ! เจ้
