านอนกับเมียข้าเป็นเรื่องถูกต้องงั้นเรอะ?”
หมัดที่ต่อยออกมายิ่งรุนแรงกว่าเดิม
หลิวต้าซุ่นหลบพลางเอ่ยอย่างร้อนใจ “ข้าแค่อยากได้ลูกชายสักคนเท่านั้น ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่นอีก”
“นี่ยังจะเรียกว่าไม่มีเจตนาอื่น? ถ้าเจ้ามีเจตนาอื่น หมวกเขียวบนหัวข้าจะไม่เขียวจนเปล่งแสงได้เลยเรอะ?” หลิวมู่เข่นเขี้ยว
“ถ้าเจ้ายังเป็นแบบนี้ ข้าจะต่อยกลับแล้วนะ”
“ต่อยกลับก็ต่อยกลับสิ ข้ายังต้องกลัวเจ้าอีกเรอะ?”
หลิวต้าซุ่นถูกตีจนอเนจอนาถ ข่มกลั้นโทสะไม่ไหวอีกต่อไป ไม่เอาแต่หลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่สวนหมัดคืนหลิวมู่
ผู้ชายสองคนต่อยตีกันดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ
“จุ๊ ๆๆ…ตอนนั้นต่อยกันดุเดือดยิ่งนัก ได้ยินว่าต่างก็ได้รับบาดเจ็บ สภาพดูไม่ได้ทั้งคู่” เมื่อหลี่ซื่อกล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าก็ปรากฏแววยินดีในความทุกข์ของคนอื่นออกมาให้เห็น
เย่อวี๋หรานจนใจ “เจ้าเก็บอาการหน่อย ถ้าเมียเจ้าห้ามาเห็นเข้า เป็นได้ทะเลาะกับเจ้าแน่”
“ข้าก็อยู่ต่อหน้าท่านแม่นี่นา ท่านแม่ ข้าบอกท่านเลยว่าหลังเกิดเรื่องนี้แล้ว ทั้งหมู่บ้านสกุลหลิวล้วนไม่ได้อยู่กันอย่างสงบ ท่านคอยดูไปเถอะ ต้องมีเรื่องตามมาแน่นอน”
“หลังจากนั้นเล่า?” เย่อวี๋หรานเอ่ยเตือนนาง “เจ้าเพิ่งเล่าถึงตอนที่พวกเขาวิวาทกัน แล้วหลังจากนั้นเล่า?”
“หลังจากนั้นก็ถูกคนจับแยกกันน่ะสิเจ้าคะ เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกเขาออกมากันหมด แม้ว่าชายหญิงสุนัขคู่นั้นจะไม่ยอมรับ แต่ที่หลิวต้าซุ่น
