บทที่ 238 หน้าไม่อาย
“อืม! เจ้าทำอาหารเย็นเสร็จแล้วหรือจึงมาคุยกันอยู่ตรงนี้?” เย่อวี๋หรานรู้สึกอ่อนใจต่อคนที่ไม่รู้จักหลาบจำผู้นี้เสียจริง ๆ
เพิ่งจะถูกสั่งสอนเรื่องยาเร่งการตั้งครรภ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ ก็เริ่มนั่งไม่ติดกลับมาก่อปัญหาลับหลังอีกแล้ว
“ท่านแม่ ทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ รอท่านกลับมาค่อยทำอาหารจานหลัก…”
“เจ้าทำเถอะ ข้ายุ่งมาทั้งวัน ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว” เย่อวี๋หรานสั่งว่ามื้อเย็นจะกินอะไร จากนั้นก็ไล่ให้หลิวซื่อไปทำงาน
หลิ่วซื่อก้มหน้าทำงานของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ
เย่อวี๋หรานเห็นนางไม่แม้แต่จะอธิบายก็ถอนหายใจ “เจ้าก็อยู่ว่างไปก่อนสักหลายวัน เมียเจ้าสี่กำลังตามเรื่องแม่หมูตัวหนึ่งอยู่ รอลูกหมูทางนั้นครบเดือนแล้ว พวกเราค่อยอุ้มกลับมา”
“ปีนี้ข้าอยากเลี้ยงหมูสองตัว ถึงตอนนั้นเจ้าคนเดียวอาจเลี้ยงไม่ไหว ข้าจะให้เมียเจ้ารองมาช่วยเจ้า”
เย่อวี๋หรานไม่ได้พูดถึงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า
พูดมากเพียงไหนก็ไม่วางใจเท่ากับได้เห็นด้วยตาตัวเอง
สำนักศึกษาของสกุลเสินมีวันหยุด ทุกสิบวันมีวันหยุดพักผ่อนสองวัน ถึงตอนนั้นจูซานพาพวกเขากลับมา เมื่อได้เห็นกับตาตัวเองก็สบายใจได้แล้ว
“ท่านแม่ ข้าสืบมาแล้วเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานเพิ่งนั่งลงดื่มน้ำได้ไม่เท่าไหร่ หลี่ซื่อก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าลึกลับ
“เจ้าสืบมาได้ความว่าอย่างไรบ้าง?”
“ท่านแม่ ข้าบอกท่านเลยว่าเรื่องนี้มีสีสันจริง ๆ เจ้าค่ะ” หลี่ซื่อมีท่าทางคันปากอยากเล
