่า จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่องที่ไปสืบมาได้ให้เย่อวี๋หรานฟัง
เมื่อนางเอ่ยชื่อหลิวต้าซุ่นกับหลินต้าเม่ย เย่อวี๋หรานค่อยนึกเรื่องที่เกิดขึ้นตอนงานวัดเทศกาลหยวนเซียวขึ้นมาได้
หลังจากเกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น นางก็บอกให้หลี่ซื่อไปสืบข่าว
เพียงแต่หลังจากนั้นก็มีเรื่องเข้าศึกษาของจูชีและเรื่องไถนาเตรียมการเพาะปลูก ทางด้านหลี่ซื่อก็หาได้มีความเคลื่อนไหวอันใด พอยุ่งขึ้นมานางจึงลืมไปเสียสนิท
เรื่องนี้มีสีสันไม่ธรรมดาดังที่หลี่ซื่อว่าไว้จริง ๆ
วันนั้นหลิวต้าซุ่นเพิ่งบอกพวกนางว่าตนเองกับสตรีผู้นั้นไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ผ่านไปไม่กี่วัน เรื่องที่เขากับสตรีผู้นั้นเข้าป่าไปด้วยกันก็ถูกหลินต้าเม่ยจับได้คาหนังคาเขา
แต่หลินต้าเม่ยคลอดลูกสาวติดต่อกันสามคน เดิมทีก็ไม่ได้มีความมั่นใจอะไรอยู่แล้ว อีกทั้งหลินหมู่ยังเสียชีวิต ทางบ้านมารดาก็ไม่เหลือใคร
ด้วยเหตุนี้ หลังจากจับได้ก็ไม่โวยวาย หลินต้าเม่ยเพียงเรียกร้องให้หลิวต้าซุ่นตัดขาดกับสตรีผู้นั้น
“ขอแค่เจ้าตัดขาดกับหญิงชั้นต่ำคนนี้ ข้าก็จะไม่พูด”
หลินต้าเม่ยเพิ่งกล่าวจบ หม่าซานเหนียงก็ปราดเข้ามาตบนางหนึ่งฉาด “พูดจาดี ๆ หน่อย ผู้ใดคือหญิงชั้นต่ำ? ถ้าจะมีใครชั้นต่ำก็คือเจ้านั่นแหละ”
“เจ้ากล้าตบข้า?!” หลินต้าเม่ยกุมหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าตบเจ้าแล้วจะทำไม? ข้าตบเจ้านั่นแหละ กล้ามาด่าข้า คิดว่าข้าเป็นกระดาษ ใครอยากขยำขยี้อย่างไรก็ได้งั้นเรอะ? ฝันสวยไปแล้ว!” หม่า
