ซานเหนียงถ่มน้ำลาย “ถุย!”
“หม่าซานเหนียง! เจ้าทำเกินไปแล้วนะ!” หลินต้าเม่ยโมโหจนเข่นเขี้ยว
จากนั้นทั้งสองคนก็กระโจนเข้าตบตีกันทันที
*
*
หลี่ซื่อบรรยายฉากอันดุเดือดนั้น แล้วกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ไอ้หยา มารดามันเถอะ หม่าซานเหนียงผู้นั้นนิสัยอย่างไร ท่านแม่ก็รู้นี่เจ้าคะ นางกล้าตีกับน้องสะใภ้ห้าในงานวัดคราวนั้นยังจะนิสัยดีอยู่อีกหรือ?”
“คราวนี้ก็เหมือนกัน ถูกจับได้อย่างจังขนาดนั้น นางก็ยังไม่เห็นหลินต้าเม่ยอยู่ในสายตา ตบตีกับหลินต้าเม่ยอุตลุด”
“ฉากนั้นต้องเรียกว่าดุเดือดเลือดพล่านเลยทีเดียว”
กล่าวกันว่า คนหนึ่งทึ้งผมอีกคน อีกคนข่วนหน้าอีกฝ่ายจนลายพร้อย คนหนึ่งก็ฉีกทึ้งเสื้อผ้า แม้แต่เสื้อชั้นในก็โผล่ออกมาให้เห็นแล้ว
เย่อวี๋หราน “…”
ไม่ว่าอย่างไรหลินต้าเม่ยก็เป็นพี่สาวคนโตของหลินซื่อ เจ้าแสดงท่าทางเช่นนี้ออกจะทำเกินไปหรือไม่?
แต่เย่อวี๋หรานก็หาได้ทักท้วงหลี่ซื่อ และยังคงปล่อยให้นางเล่าต่อไป
*
*
แม้จะเป็นสตรีที่เคยชินกับการทำงานหนักกันทั้งคู่ แต่หลินต้าเม่ยที่ไม่มีฐานะอันใดในเรือน ทั้งยังได้กินไม่อิ่มท้องย่อมมีเรี่ยวแรงไม่สู้หม่าซานเหนียงอยู่แล้ว ในไม่ช้าก็ถูกหม่าซานเหนียงกดไว้ใต้ร่าง ตบตีอย่างหนักหน่วง
หลินต้าเม่ยกรีดร้อง “ช่วยด้วย!”
“หลิวต้าซุ่น ช่วยข้าเร็วเข้า!”
“หลิวต้าซุ่น เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ ข้าเป็นเมียเจ้านะ”
……
หลินต้าเม่ยตะโกน ขณะที่หม่าซานเหนียงประกาศกร้าว “หลิวต้าซุ่น ถ
