้าเจ้ากล้าช่วยนาง ข้าก็จะตัดขาดกับเจ้า ข้าเป็นคนอย่างไร เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้านะ”
หลิวต้าซุ่นเก่งกาจแค่ตอนอยู่ในเรือน เขามองคนนั้นที มองคนนี้ที ไม่กล้าช่วยใครสักคน
สิ่งที่ชวนให้คนรู้สึกจิตใจเย็นเยียบก็คือ ถึงตอนท้ายเขายังพูดว่า “ต้าเม่ยเอ๊ย ซานเหนียงอารมณ์ร้าย เจ้าก็ยอมให้นางหน่อยเถอะ…”
หลินต้าเม่ยร้องไห้โฮ ไม่รู้ว่าร้องเพราะถูกหม่าซานเหนียงตี หรือร้องเพราะถูกคำพูดของหลิวต้าซุ่นทำร้ายจิตใจ
ผู้คนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวทางนี้จึงรุดมาชมดู
“อะไรกัน? ทำไมพวกเจ้าสองคนตีกันเสียแล้ว?”
“หลิวต้าซุ่น เจ้าก็จริง ๆ เลย เมียเจ้าตีกับคนอื่น เจ้าก็ไม่รู้จักห้าม”
……
มีแม่เฒ่าผู้หวังดีเข้ามาช่วยแยกหม่าซานเหนียงกับหลินต้าเม่ยออกจากกัน
ตอนที่แยกจากกัน ทั้งสองก็ยังไม่มีใครยอมใคร ดึงทึ้งกันอีกยก เสื้อผ้าที่เดิมทีก็เผยอยู่แล้วจึงพลันแบะออก เผยให้เห็นเสื้อชั้นในที่อยู่ด้านใน
คราวนี้ดีนัก ผู้ชายจำนวนไม่น้อยที่รุดมาดูเพราะได้ยินเสียงความวุ่นวายก็พลันได้กินเต้าหู้ทางสายตา (อาหารตา) กันถ้วนหน้า
โอ้โห หม่าซานเหนียงมีเนื้อมีนวลดีจริง ๆ!
หลิวต้าซุ่นจะอาภัพไปไหน เมียเขาผอมเกินไปแล้วกระมัง? ตรงทรวงอกไม่อิ่มเอิบเหมือนหม่าซานเหนียงเลยสักนิด
“มองอันใด? หน้าไม่อาย!” หม่าซานเหนียงมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว ด่าพลางกุมเสื้อผ้าของตัวเองเอาไว้
หลินต้าเม่ยรีบร้อนขยุ้มเสื้อผ้าของตัวเอง อับอายจนก้มหน้าลงต่ำแล้วต่ำอีก
“พวกเจ้าสองคนเ
