บทที่ 236 หมอนี่ร้ายกาจนี่นา
หลังไถนาไปสองสามรอบ เย่อวี๋หรานก็ให้จูต้าและจูอู่เริ่มก่อคันนา
จูเหล่าโถวเห็นแล้วก็ไม่เข้าใจ “ไถนาก็ไถแล้ว เจ้ายังจะทำเจ้านี่ไปทำไม? มันเปลืองพื้นที่อีกต่างหาก?”
“เดิมพันกับเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? ข้าย่อมต้องหาวิธีมาทำให้ได้ผลเก็บเกี่ยวมากกว่าเดิมสักหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าว
“เจ้านี่ทำให้เก็บเกี่ยวได้มากขึ้น?” ถ้าไม่มีเรื่องบ่อปุ๋ยหมัก จูเหล่าโถวไม่เชื่อเด็ดขาด
“นี่เป็นเพียงขั้นตอนหนึ่งเท่านั้น”
ที่นาของสกุลจูหาได้กว้างขวาง กอปรกับพื้นที่บางส่วนใช้ปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวไปแล้ว พื้นที่ที่เย่อวี๋หรานสามารถนำมาใช้ทำนาเปียกจึงเหลือเพียงสองหมู่เท่านั้น
ดังนั้นการก่อคันนาสำหรับทำนาเปียกสองหมู่นี้จึงรวดเร็วยิ่งนัก เพียงสองวันก็เสร็จแล้ว
เพื่อให้คันนาแข็งแรงสักหน่อย เย่อวี๋หรานยังให้พวกเขาเติมน้ำเข้าไประหว่างก่อคันนา แล้วปล่อยให้มันแข็งตัว
จูต้ากับจูอู่ “…”
“ท่านแม่ เจ้านี่ไม่ได้มีไว้ประดับเฉย ๆ หรอกหรือขอรับ?” แม้จูอู่จะไม่ได้มากประสบการณ์เหมือนพี่ชาย แต่เขาก็สมองเร็ว
ถ้าแค่ก่อดินไปอย่างนั้น เขาคงไม่ถามอะไรมาก แต่ดูเหมือนมารดาจะให้ความสำคัญยิ่ง ทั้งยังหมั่นแวะมาทดสอบความแน่นของดิน เขาจึงต้องใส่ใจสักหน่อย
“แน่นอนว่าไม่ได้มีไว้ประดับเท่านั้น นาน้อยผืนนี้จะมีประสิทธิผลหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับว่าคันนาแน่นดีหรือไม่”
จูอู่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“ถึงยามนั้นเดี๋ยวเจ้าก็เข้าใจเอง”
จูอู่
