นที่ยังครึกครื้นอยู่เมื่อครู่พลันเงียบสงบลงทันที ทุกคนกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง
จูชีไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่มองทางนั้นทีทางนี้ที
“อะแฮ่ม!” อาจารย์เสินเดินเข้ามาแล้วกระแอมเสียงเบา จากนั้นแนะนำจูชีซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ให้แก่ทุกคน บอกให้ทุกคนอยู่ร่วมกันดี ๆ แล้วบอกให้จูชีนั่งลง
ต่อมา เขาก็เริ่มตรวจการบ้านของเมื่อวาน โดยเริ่มจากกลุ่มเตรียมสอบ
กลุ่มเตรียมสอบมีคนไม่มาก รวมเสินกวงจี้แล้วก็มีเพียงสามคน อาจารย์เสินเรียกชื่อทีละคน บอกให้ท่องเนื้อหาบทเรียนที่สั่งเอาไว้เมื่อวานนี้
โดยทั่วไปแล้วไม่มีปัญหาอะไรมาก แต่พอมาถึงรอบกลุ่มแรกศึกษาก็ไม่เหมือนกันแล้ว คนส่วนใหญ่ท่องได้ แต่ก็มีคนที่ท่องติด ๆ ขัด ๆ ทั้งยังไม่แน่ว่าจะท่องได้ถูกต้อง
อาจารย์เสินตีสีหน้าเย็นชา “ยื่นมือออกมา”
สองคนนั้นมีสีหน้าแข็งค้าง แต่ก็ยังยื่นมือออกมาแต่โดยดี
จูชีเพิ่งมาเรียนเป็นวันแรกและเพิ่งทราบเดี๋ยวนี้เองว่าที่แท้หากท่องไม่ได้ก็ต้องถูกตี
หัวใจดวงน้อย ๆ ของเขาพลันเต้นตึกตัก ๆ ขึ้นมา โชคดีที่ข้าท่องเก่ง ไม่อย่างนั้นก็อนาถแท้ ๆ
เด็กน้อยทั้งสองถูกตีฝ่ามือสิบครั้งจนต้องแยกเขี้ยวยิงฟันด้วยความเจ็บปวด
“คราวหน้าถ้ายังท่องไม่ได้ เพิ่มอีกเท่าหนึ่งเป็นยี่สิบครั้ง” อาจารย์เสินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
สองคนนั้นตัวสั่นเทิ้ม
“เอาล่ะ ทุกคนนั่งลง จะเริ่มเรียนแล้ว” อาจารย์เสินวางไม้เรียวลงบนโต๊ะ ตระเตรียมจะหยิบตำราขึ้นมาสอน
“อาจาร
