บทที่ 234 ฝากตัวเป็นศิษย์
จูปาเม่ยหน้าแดง รีบอธิบายว่านางไม่ได้มีเจตนาอื่น นางไม่ได้สงสัยว่ามารดาไม่ ‘รัก’ นาง คิดแต่จะส่งพี่เจ็ดเรียนหนังสือ แต่กลับไม่คิดจะส่งนางเรียนหนังสือบ้าง
หากยิ่งอธิบายก็ยิ่งยาว กลับกลายเป็นการเปิดเผยความคิดในใจนางออกมา
เย่อวี๋หรานจึงทราบว่า ที่แท้ลูกสาวก็เคยคิดถึงนางเช่นนี้
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากส่งเจ้าไปเรียน ปาเม่ย แต่ยุคสมัยนี้เพียงอนุญาตให้ผู้ชายเรียนหนังสือ”
บางทีสำหรับจูปาเม่ยแล้ว อีกฝ่ายอาจแค่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม คิดว่าพี่ชายสามารถเรียนได้ แล้วทำไมตัวเองจึงเรียนไม่ได้ แต่เย่อวี๋หรานทราบว่าโลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้ ยกย่องบุรุษ กีดกันสตรี ความอยุติธรรมหาได้หยุดอยู่เพียงเท่านี้
แต่นางไม่รู้ว่าจะอธิบายให้จูปาเม่ยฟังอย่างไร ทั้งยังไม่อาจแง้มพรายโลกที่บุรุษสตรีเท่าเทียมกันให้จูปาเม่ยรู้จักได้
โลกใบนี้เป็นเช่นนี้ ผู้รู้จักปรับตัวจึงอยู่รอด ถ้านางสอนสิ่งที่มาจากโลกใบอื่นให้จูปาเม่ย อาจทำให้เกิดปัญหาตามมาได้
เย่อวี๋หรานยื่นมือเข้าไปโอบกอดนาง
“ท่านแม่” จูปาเม่ยคิดไม่ถึงว่ามารดาจะไม่ตำหนิ แต่กลับปลอบโยนนาง นางรู้สึกอุ่นวาบในใจ
“ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”
“ไม่เป็นไร ข้าไม่โกรธ ไม่ว่าต่อไปในใจเจ้าจะบังเกิดความคลางแคลงอันใด หรือในตอนที่เจ้าต้องการความช่วยเหลือ ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดถึงข้าเป็นคนแรก” เย่อวี๋หรานสบตาอีกฝ่าย กล่าวอย่างจริงจังยิ่งว่
