า “ข้าไม่กล้ารับประกันว่าข้าจะเป็นคนที่ดีต่อเจ้าที่สุดในโลกนี้ แต่ข้ากล้ารับรองว่าข้าไม่มีวันเสียสละเจ้าเพื่อคนอื่น เพราะว่าเจ้าเป็นลูกสาวของข้า”
“ท่านแม่…”
ความอบอุ่นอันอ่อนโยนโอบล้อมแม่ลูกทั้งสองเอาไว้
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากเรียนหนังสือ แม้เจ้าจะไม่อาจไปเรียนที่สำนักศึกษา แต่เจ้าสามารถร่ำเรียนกับข้าได้ วันหน้าเมื่อครอบครัวฐานะดีขึ้นแล้ว ข้าค่อยเชิญอาจารย์ผู้หญิงมาสอนเจ้า เจ้าเป็นลูกสาวของข้า ข้าย่อมพยายามมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าอยู่แล้ว”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ครั้นมองจูปาเม่ยที่อยู่ตรงหน้า เย่อวี๋หรานก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างมาก
นางยังจำได้ว่าตอนที่ย้อนมายุคสมัยนี้ช่วงแรก เด็กคนนี้สามารถทอดทิ้งมารดาที่นอนเจ็บบนเตียงออกไปวิ่งเล่นข้างนอกได้ ทั้งยังคิดว่าการที่ทุกคนในโลกหมุนรอบกายนางเป็นเรื่องชอบด้วยเหตุผล
หากตอนนี้ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จูปาเม่ยเคยชินกับการพูด ‘ขอบคุณ’ ผู้อื่นเสียแล้ว
บางครั้งคำ ‘ขอบคุณ’ เบา ๆ หาได้เป็นตัวแทนของสิ่งใด แต่สำหรับคนที่ได้ยินแล้ว บางครา คำ
‘ขอบคุณ’ คำเดียวก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
รุ่งเช้าวันถัดมา เย่อวี๋หรานสั่งความเรื่องในเรือนเรียบร้อยแล้วก็พาหลิ่วซื่อ จูซาน จูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าเข้าไปในตำบล
สาเหตุที่พาหลิ่วซื่อมาด้วยในคราวนี้ก็เพราะว่านางเป็นมารดาของลูกน้อย ต้าเป่าและเอ้อร์เป่ามีชีวิตอย่างไรในตำบล คนเป็นมารดาย่อมห่วงกังวลเป็นธรรมดา ให้หล
