ิ่วซื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเองก็คงจะวางใจได้บ้าง
คนโบราณมีพิธีการมากมาย เย่อวี๋หรานพอรู้มาบ้าง แต่ขั้นตอนเป็นอย่างไรกลับไม่กระจ่างใจนัก ดังนั้นนางจึงตระเตรียมค่าเล่าเรียนและของกำนัลทั้งหกตามที่ได้ยินได้ฟังมา เรื่องอื่นได้แต่กำชับจูชีเอาไว้ว่า ประเดี๋ยวไปพบอาจารย์เสินแล้ว อาจารย์เสินให้ทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น
“ขอรับ ท่านแม่” จูชีตอบรับ
เมื่อถึงเวลาจริง ๆ อวี๋หรานจึงทราบว่า ที่แท้ ‘เคารพอาจารย์ ยกย่องการศึกษา’ ของคนโบราณไม่ใช่เพียงคำพูดปากเปล่าเท่านั้น นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว
พวกนางตามจูชีเข้าไปในเรือนสกุลเสิน ทางด้านสกุลเสินก็เตรียมตัวพร้อมพรัก เสินต้าเหนียง ฮูหยินเสิน และเสินอิงอวี่ล้วนอยู่กันพร้อมหน้า
“จูซุ่นเต๋อ เจ้ามาทางนี้”
น้อยครั้งนักที่จูชีจะได้ยินคนขานนามของตนเอง ตอนแรกยังตอบสนองไม่ทันอยู่บ้าง “ขอรับ อาจารย์”
เขารีบไปยืนอยู่ตรงหน้าอาจารย์เสิน
“อีกสักครู่ข้าให้เจ้าทำอันใด เจ้าก็ทำเช่นนั้น เข้าใจหรือไม่?” อาจารย์เสินทราบว่าพวกเขาไม่รู้ลำดับพิธีการจึงเอ่ยเตือนไว้ก่อน
จูชีผงกศีรษะ “ขอรับ อาจารย์”
“ตามข้ามา”
อาจารย์เสินเดินนำอยู่ด้านหน้า จูชีตามมาข้างหลัง
เย่อวี๋หรานไม่แน่ใจว่าตนเองต้องตามไปด้วยหรือไม่ จึงหันไปหาเสินต้าเหนียง
เสินต้าเหนียงยิ้มผงกศีรษะให้พวกนางแล้วเดินนำอยู่ข้างหน้า พาพวกนางไปชมพิธี
อาจารย์เสินพาจูชีเดินไปถึงเรือนหลัง
ทั้งบังลม กระถางธูป และภาพเหมือนของบรมครูข่งจื๊อล
