บทที่ 232 อาจารย์ผู้ถูกทำให้ตื่นตะลึง
ด้านข้างกันนั้น เย่อวี๋หรานอธิบายให้เสินต้าเหนียงฟังเสียงเบา “ข้าเคยสอนการคำนวณให้พวกเขามาก่อนก็จริง แต่เพราะข้าได้เรียนรู้มาไม่มาก ด้านนี้ข้าเองก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่”
นางไม่ใคร่สันทัดรูปแบบการตั้งโจทย์ของคนสมัยโบราณ นางไม่ถนัดภาษาหนังสือของสมัยโบราณนี่นา
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ไม่แน่ว่าจะฟังเข้าใจ ภาษาหนังสือที่เรียบง่ายหน่อยพวกเขาพอจะวิเคราะห์ออกมาได้ แต่ถ้าซับซ้อนกว่านี้ก็ไม่เข้าใจแล้ว จำเป็นต้องให้อาจารย์เสินอธิบาย
ดังนั้นหลังจากอาจารย์เสินออกข้อสอบไปหลายข้อก็ตระหนักได้ว่า พวกเขาโดดเด่นด้านการคำนวณก็จริง แต่อ่านโจทย์ไม่เข้าใจก็ไร้ประโยชน์
แต่อาจารย์เสินก็ไม่โทษอีกฝ่ายที่อ่านไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้เพียงได้ท่องตำรา เรียนตัวอักษรง่าย ๆ และฝึกคำนวณพื้นฐานมาก่อนเท่านั้น เรื่องอื่นไม่มีใครสอน พวกเขาคงไม่อาจเรียนรู้จากความว่างเปล่า สำนึกรู้ได้ด้วยตนเองหรอกกระมัง
ไม่มีทางเลือก เขาได้แต่ใช้ภาษาพูดที่อีกฝ่ายฟังเข้าใจ “สมมติว่าต้นข้าวระดับบนสามมัด ต้นข้าวระดับกลางสองมัด ต้นข้าวระดับล่างหนึ่งมัด สามารถนวดข้าวเปลือกออกมาได้สามสิบเก้าโต่ว ต้นข้าวระดับบนสองมัด ต้นข้าวระดับกลางสามมัด ต้นข้าวระดับล่างหนึ่งมัด สามารถนวดข้าวเปลือกออกมาได้สามสิบสี่โต่ว ต้นข้าวระดับบนหนึ่งมัด ต้นข้าวระดับกลางสองมัด ต้นข้าวระดับล่างสามมัด สามารถนวดข้าวเปลือกออกมาได้ยี่สิบหกโต่ว ต้น
