บทที่ 230 น่าเหลือเชื่อ
ประตูเรือนสกุลเสินเปิดออกเสียงดังแอ๊ด
“เจ้าเองหรอกหรือ” เสินต้าเหนียงเห็นว่าเป็นเย่อวี๋หรานก็รีบเชิญคนเข้าไปด้านใน
เมื่อนั่งลงบนโต๊ะหิน หลานสาวของเสินต้าเหนียงก็ยกน้ำชามาให้ นี่ก็คือข้อแตกต่างระหว่างในตำบลและหมู่บ้านชนบท ในหมู่บ้านมีอยู่ไม่กี่ครอบครัวที่จะชงชา ส่วนใหญ่แล้วจะยกน้ำเปล่าออกมารับแขกมากกว่า แต่พอมาถึงในตำบล ทุกครัวเรือนต่างก็เตรียมใบชาแห้งไว้สำหรับต้อนรับแขกเหรื่อ
ไม่จำเป็นต้องซื้อเสมอไป บางทีก็เป็นใบชาที่เด็ดมาจากในเรือนของตนเอง แล้วนำไปตากแห้งเก็บไว้สำหรับชงรับแขก
“เด็กคนนี้ข้าเคยเห็นแล้ว ส่วนที่เหลือนั้นคราวก่อนคงไม่ได้มาด้วยกระมัง?” เสินต้าเหนียงมองเด็กน้อยหลายคนด้านหลังเย่อวี๋หราน ชมว่าพวกเขาหน้าตาดียิ่งนัก แลดูมีชีวิตชีวา เพียงมองก็ทราบว่าเป็นคนในครอบครัวนาง
เย่อวี๋หรานยิ้มแย้มบอกว่าคนที่มาคราวก่อนเป็นเจ้าใหญ่ ตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ผลิต้องเริ่มเพาะปลูกแล้ว เขาจึงอยู่ไถนาที่บ้าน
คราวนี้คนที่ติดตามนางมาคือเจ้าสามกับเจ้าเจ็ด และลูกชายของเจ้าใหญ่อีกสองคน
“คราวก่อนข้าฝากเจ้าหาเรือนให้เช่าสักหลังก็เพื่อเตรียมเอาไว้ให้เจ้าเจ็ด” เย่อวี๋หรานพูด
“สถานการณ์ของเจ้าเจ็ดค่อนข้างพิเศษ ต่อไปคงไม่เหมาะจะทำนาแน่นอน แต่ความจำของเขาดีมาก ไม่ว่าสอนอะไรเพียงรอบเดียว เขาล้วนจำได้ทั้งหมด ข้าจึงอยากให้เขาเรียนหนังสือ”
“เรียนหนังสือ?” เสินต้าเหนียงชะงักไป
คราวก่อนอีกฝ่า
