บทที่ 229 รังแกกันชัด ๆ
จูซานยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “นางเป็นแม่นมของเจ้า เป็นคนที่ดูแลเจ้า ไม่ตามเจ้าจะให้ตามใคร? เจ้าคงไม่ได้แอบออกมาตอนนางเผลอหรอกนะ? รีบกลับไปเถอะ นางไม่เห็นเจ้าจะร้อนใจเอาได้”
อวี๋เผิงไร้ทางเลือก ได้แต่นัดกับจูซานอย่างเสียอกเสียดายว่าวันหน้าต้องไปเล่นด้วยกันให้ได้ จากนั้นจึงขานรับเสียงเรียกของแม่นมแล้ววิ่งกลับเข้าไป
“พวกเราตกลงกันแล้ว อย่าลืมเชียวนะ”
“ตกลง” จูซานรับคำ
เขาไม่ได้เอ่ยเตือนอีกฝ่ายว่าลืมนัดเวลาสำหรับการพบกันครั้งหน้า
แต่เขาคิดว่าวันหน้าน้องเจ็ดยังต้องร่ำเรียนด้วยกันกับพี่ชายของอวี๋เผิง เวลาที่จะได้พบกันก็คงมีเหลือเฟือ ดูเหมือนว่าไม่เตือนก็ไม่เป็นไร
ยามนั้นเอง เย่อวี๋หรานพาจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าเดินออกมาจากในเรือน
จูซานผุดลุกขึ้นมา กำลังจะเดินเข้าไปรับพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับพบว่าสีหน้าของพวกเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หัวใจพลันกระตุกขึ้นมาทันที “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นขอรับ? ทำไมพวกท่านมีสีหน้าเช่นนี้?”
“ออกไปก่อนค่อยว่ากัน” เย่อวี๋หรานมีสีหน้าเย็นชา พาอาหลานทั้งสามคนเดินออกไปจากเรือนสกุลอวี๋
ผู้ที่ออกมาส่งพวกเขาก็คือพ่อบ้านของสกุลอวี๋
ภายในห้องโถงของเรือนสกุลอวี๋
ครั้นเย่อวี๋หรานจากไป อาจารย์เฉินก็ตำหนิเถ้าแก่อวี๋อย่างโกรธเกรี้ยว “เถ้าแก่อวี๋ เพราะเห็นแก่หน้าเจ้า ข้าถึงได้มาหรอกนะ แต่ดูเอาเถอะว่าเจ้าแนะนำคนแบบไหนให้ข้า? คนสมองทึ่มคนหนึ่งเนี่ยนะ คนทึ่มจะเรียนห
