ถนนสายหลัก อีกส่วนคือเรือนหลัง เป็นเขตที่พักอาศัยของคนในครอบครัว ประตูฝั่งนี้เปิดออกสู่ตรอกเล็ก ๆ ด้านหลัง
เย่อวี๋หรานพาลูกชายและหลานชายออกมาจากประตูฝั่งตรอกเล็กนี้เอง
นางยังกล่าวลากับพ่อบ้านอย่างเกรงอกเกรงใจ รบกวนอีกฝ่ายถ่ายทอดคำพูดแทนนางว่าเรื่องราวในวันนี้ไม่โทษเขา เป็นพวกนางเองที่ ‘ประเมินตนเองสูงส่งจนเกินไป’ ทำให้เขาต้องเหนื่อยเปล่าแล้ว
“ฝากขอบคุณเถ้าแก่อวี๋แทนข้าด้วย คราวหน้าถ้ามีโอกาส ข้าค่อยขอบคุณเขาอีกครั้ง”
พ่อบ้านลอบโล่งใจ “จูต้าเหนียง ท่านวางใจได้ ข้าจะบอกตามนี้แน่นอน”
ตอนที่ ‘ทดสอบ’ กัน เขาก็อยู่ที่นั่นด้วย
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะทดสอบลูกศิษย์ที่นายท่านเป็นผู้แนะนำเช่นนี้ นี่เป็นการ ‘รังแก’ คนสมองทึ่มต่างหาก
ครั้นออกมาจากเรือนไกลพอสมควรแล้ว จูซานก็อดไม่ไหว “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? น้องเจ็ดเรียนเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ได้รับเลือกล่ะขอรับ?”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าจับมือจูชี ร้องเรียนแทนอาเจ็ดของพวกเขา และกล่าวอย่างโมโหว่า “จะถูกเลือกได้อย่างไร? อาจารย์ผู้นั้นจงใจสร้างความลำบากให้อาเจ็ดชัด ๆ สิ่งที่เขาสอบก็คือกลอน”
“พวกเราไม่เคยเรียนกลอนมาก่อน แล้วจะแต่งกลอนได้อย่างไร”
“เขายังทดสอบกลอนคู่อีกด้วย พวกเราไม่เคยเรียนมาก่อน แล้วจะต่อกลอนได้อย่างไร”
“อยากช่วยอาเจ็ดยังทำไม่ได้”
……
“หา สอบเรื่องพวกนี้หรอกหรือ?!” จูซานเบิกตาโพลง “นี่มันรังแกกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไร? เถ้าแก่อวี๋ไ
