บทที่ 228 วางอำนาจ
เมื่อกินอาหารเย็นแล้ว เถ้าแก่อวี๋ก็พูดชื่นชมจูชีต่อหน้าทุกคนที่โต๊ะอาหาร บอกว่าเขาเก่งมากแค่ไหน ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแค่คนทึ่มแต่ก็ยังเรียนหนังสือเก่งมากทีเดียว
ยามที่พูดก็ยังไม่ลืมเปรียบเทียบกับอวี๋เฟยของบ้านตัวเอง โดยหันไปมองและพูดกับอวี๋เฟยว่า “เจ้าดูตัวเองสิ คนทึ่มคนหนึ่งยังเรียนหนังสือได้ ถ้าต่อจากนี้เทียบกับคนทึ่มแล้วยังสู้ไม่ได้จะทำอย่างไรเล่า?”
อวี๋เฟยที่แม่นมกำลังป้อนข้าวมีสีหน้าไม่มีความสุขนัก “ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรอยู่? ข้าจะสู้คนทึ่มคนหนึ่งไม่ได้ได้อย่างไรเล่า?”
“ถ้าเจ้าสู้ได้ก็แปลกแล้ว” เถ้าแก่อวี๋เล่าเรื่องวันนี้ที่เย่อวี๋หรานพาลูกชายมาที่นี่ เพื่อขอให้เขาแนะนำสำนักศึกษาและอาจารย์ให้
“เก่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? จริงหรือ?” ฮูหยินอวี๋ได้ยินก็ประหลาดใจ “มิน่าล่ะวันนี้ท่านถึงได้ให้เสี่ยวเอ้อที่ร้านวิ่งกลับมาเอาตำราของเฟยเฟยไป ข้ายังคิดอยู่ว่าจะทำอะไรกัน”
“เป็นเรื่องจริงแน่นอน ข้าทดสอบด้วยตัวเองเชียวนะ”
“ไม่ได้ท่องจำมาก่อนแล้วหรือ?”
เถ้าแก่อวี๋กล่าว “ข้าถึงขั้นเลือกสุ่มมาจาก ‘คัมภีร์อี้จิง’ เลยนะ เฟยเฟยลูกชายเจ้าเรียนกับอาจารย์มาก็หลายปี เจ้าคิดว่าเขาจะมีความสามารถพอที่จะทำเช่นนี้ได้หรือ?”
ฮูหยินอวี๋มองลูกชายตัวเองและเงียบไป “…”
อวี๋เฟยมีสีหน้าไร้เดียงสา
แต่พอได้ยินว่าด้านหนึ่งพ่อตัวเองก็พูดย้ำว่าเขาโง่ ด้านหนึ่งก็ชมคนว่าฉลาด ในใจเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้
