บทที่ 226 ผู้หญิงคนหนึ่งด่าทอด้วยความเดือดดาล
หลังออกจากร้านเถ้าแก่อวี๋ เย่อวี๋หรานก็พาลูกชายทั้งสามคน จูต้า จูซาน และจูชี ไปเยี่ยมชมสำนักศึกษาไม่กี่แห่งในเมือง
ถึงจะเป็นสำนักศึกษาเหมือนกัน ทว่าแต่ละแห่งก็ไม่ได้เหมือนกันไปเสียทั้งหมด
ในยุคสมัยนี้ เมื่อเมืองถูกสร้างขึ้น ตลอดมาก็ล้วนเป็น ‘ทิศตะวันออกน่าเคารพนับถือ ทิศตะวันตกฐานะสูงส่ง ทิศใต้ยากจนข้นแค้น ทิศเหนือมั่งมีเงินทอง’ แม้ตำบลอันจิ่วจะเป็นเพียงตำบล
เล็ก ๆ แต่ก็มีรูปแบบเช่นนี้เหมือนกัน
ดังนั้นหน่วยงานของทางการจะตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก พวกจวนของเจ้าขุนมูลนายจะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ทางทิศเหนือจะเป็นที่ที่คนรวยอยู่รวมตัวกัน และทางทิศใต้จะมีคนจนค่อนข้างเยอะ
แต่เพราะตำบลอันจิ่วค่อนข้างเล็ก เส้นแบ่งเขตจึงไม่ได้ชัดเจนถึงเพียงนั้น
ตำบลอันจิ่วมีสำนักศึกษาอยู่สองแห่งทางทิศตะวันออกและทางทิศตะวันตก ทางทิศตะวันออกนั้นไม่ต้องบอกก็แน่นอนว่าผู้นำสำนักศึกษาเป็นลูกหลานของขุนนาง เพราะเป็นคุณชายแซ่ไป๋ จึงเรียกว่าสำนักศึกษาสกุลไป๋ ส่วนทางทิศตะวันตกผู้นำสำนักศึกษาเป็นพ่อค้า นั่นคือคุณชายแซ่เฉิน แต่ชื่อสำนักศึกษากลับถูกตั้งว่า “หลานฮวา” สองพยางค์ ชื่อสำนักศึกษาหลานฮวามาจากดอกหลานฮวาซึ่งเป็นหนึ่งใน “สุภาพบุรุษแห่งมวลบุปผา[1]”
ทั้งด้านทิศตะวันตกและด้านทิศตะวันออกค่อนข้างใกล้กัน ไม่มีเส้นแบ่งอาณาเขตชัดเจนมากนัก สำนักศึกษาหลานฮวาที่ตั้งอยู่กลางเส้นแบ่งนั้
