ราะห์ออกมา เป็นธรรมดาที่จะรู้ว่าไม่ควรไปทำให้พวกลูกหลานขุนนางขุ่นเคืองเป็นอันขาด
คนที่มีอำนาจอิทธิพลหนุนหลังก็สามารถจัดการเจ้าลับหลังได้สบาย ๆ เอาเจ้าไปเข้าคุกสักแห่งและเจ้าก็จะถูกแล่เนื้อเป็นชิ้น ๆ
สำหรับคนรวย นั่นก็เป็นเพียงเรื่องของเงินเท่านั้น แต่สำหรับชาวนาเช่นพวกเขาเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาเงินมากขนาดนั้นมาแก้ปัญหา ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
“เจ้าต้องจำไว้ว่าพวกเจ้ามาเพื่อเรียนหนังสือ เรื่องอื่นถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงเสีย” เย่อวี๋หรานพูด “ยิ่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมยิ่งดี ตอนนี้พวกเราไปไหว้วานเถ้าแก่อวี๋แล้ว ถ้าถึงเวลาแล้วเขาแนะนำคุณชายคนนั้นที่เป็นลูกชายของเขาให้จริง ๆ เจ้าต้องหาทางซื้อใจลูกชายของเขา เช่นนี้ตอนอยู่ในสำนักศึกษาจะได้มีลูกชายของเขาดูแลเจ้าเจ็ดให้ลำบากน้อยลงหน่อย”
“ถ้าถึงตอนที่แนะนำ คุณชายคนนั้นเป็นคนจากทางใต้ แม้จะเป็นเพียงซิ่วไฉคนหนึ่ง แต่พวกเจ้าก็ควรปฏิบัติตัวอย่างสุภาพนอบน้อมในเวลาที่ควร อย่าทำให้คนขุ่นเคือง”
“ในสำนักศึกษามีคนทุกรูปแบบ การจะสามารถส่งลูกมาเรียนหนังสือได้แน่นอนว่าล้วนมีเงื่อนไขดีกว่าครอบครัวเรา เงื่อนไขด้อยกว่าก็คือด้อยกว่า แต่พวกเราก็ไม่ใช่ว่าจะให้พวกเจ้ายอม ‘ก้มหัว’ โดยไม่มีศักดิ์ศรี”
“ถ้าใครกล้ามารังแกพวกเจ้า รังแกอย่างไร้ปรานี ก็ไม่ต้องพูดให้มากความแล้ว ‘สู้’ กลับไปเสีย”
…..
เย่อวี๋หรานไม่ใช่ว่าจะให้พวกเขาไปมีเรื่องต่อยตีจริง ๆ แต่ให้ใช้วิธีอื่นที
