บทที่ 224 เข้าฤดูใบไม้ผลิ
หลินซื่อเบิกตากว้าง
เย่อวี๋หรานมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าลืมเรื่องคราวก่อนไปแล้วหรือ? เจ้าคิดว่าด้วยนิสัยของพี่สาวเจ้า ทั้งยังเป็นสถานการณ์เช่นนี้ นางจะยินดีให้เจ้าเข้าไปยุ่งเรื่องของนางหรือเปล่า?”
“ท่านแม่…”
“ถ้าเจ้าไม่ถามสักคำแล้วสอดมือเข้าไปยุ่ง นางจะรู้สึกว่าเจ้ากำลังดูเรื่องน่าขายหน้าของนางอยู่หรือไม่? เจ้าต้องเตรียมใจเอาไว้” เย่อวี๋หรานพูดได้เพียงเท่านี้ นิสัยของหลินต้าเม่ยนั้นยากจะบอกได้จริง ๆ
ตอนนี้สองพี่น้องแตกหักกันแล้ว นางไม่เห็นด้วยที่หลินซื่อจะเข้าไปยุ่งเรื่องพี่สาวคนโต
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นเรื่องของสามีภรรยา ถ้าคนหนึ่งยอมตี อีกคนยอมทน อย่างนั้นก็พูดยากแล้ว
หลินซื่อไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีก
คราวก่อนนางทะเลาะกับพี่สาวหนักหนาปานนั้น เรื่องนี้ยากจะพูดได้จริง ๆ แต่ถ้านางจะไม่สนใจเลยก็รู้สึกกังวลใจ ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นพี่สาว ระหว่างพี่น้องยังมีความแค้นข้ามคืนอยู่หรือ?
นอกจากนี้ มารดาก็จากไปแล้ว ถ้านางไม่ห่วงใยพี่สาว ยังจะมีใครห่วงใยพี่สาวของนางอีก?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินซื่อก็รู้สึกว่านางจำเป็นต้องสนใจพี่สาว
พี่น้องสกุลจูไม่สะดวกจะออกปากกับหลินซื่อ พวกเขาจึงแอบเกลี้ยกล่อมจูอู่อย่างลับ ๆ ให้เขาไปโน้มน้าวภรรยาตัวเองสักหน่อยว่าอย่าเอาแต่ไปแทรกแซงเรื่องในครอบครัวของคนอื่น
“เจ้าห้า อย่าโง่ไปเลยน่า เมียเจ้าเพิ่งถูกคนตีมา ถ้าท่านแม่ไม่ออกหน
