บทที่ 223 พวกเขาเป็นชู้กัน
“จู…จูต้าเหนียง ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?”
“ทำไมข้าถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้? เจ้ามาเดินงานวัดได้ แต่ข้ามาไม่ได้งั้นหรือ? เจ้ารังแกลูกสะใภ้ของข้าได้ แต่ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องลูกสะใภ้ของตัวเอง?”
สตรีผู้นั้นรีบอธิบาย บอกว่านางไม่ได้ตั้งใจจะ ‘รังแก’ ลูกสะใภ้ของจูต้าเหนียง แต่เป็นลูกสะใภ้ของจูต้าเหนียงต่างหากที่ทำร้ายคนก่อน เดินเข้ามาตบนาง นางก็เป็นคนรักศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ เพราะเหตุนี้นางจึงตบตีกับลูกสะใภ้ของจูต้าเหนียง
นางพล่ามต่อไปว่า ฝั่งนั้นสามคนทำร้ายนางคนเดียว นางต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแกหนักหนาที่สุด
พวกจูต้าเห็นว่ามารดามาแล้วก็หยุดมืออย่างรู้สถานการณ์ยิ่งนัก ไม่ได้ ‘รังแก’ หลิวต้าซุ่นต่อไปอีก
เอ่อ อย่างน้อยก็จากรูปการณ์ภายนอก
ส่วนว่าได้แอบเตะต่อยในทางลับหรือไม่ ก็เป็นอีกเรื่องแล้ว
เย่อวี๋หรานแสดงออกว่าพอใจ ‘ความรู้เท่าทัน’ ของลูกชายยิ่งนัก แสร้งทำเป็นฟังสตรีผู้นั้นแก้ตัวจนจบก็เรียกหลินซื่อมาถามว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
หลินซื่อฟ้องว่า “ฮือ ฮือ…ท่านแม่ อย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล นางโกหกทั้งเพ นางเป็นปีศาจจิ้งจอก”
“ผู้ใดเป็นปีศาจจิ้งจอก เจ้าสิเป็นปีศาจจิ้งจอก เจ้าทั้งบ้านนั่นแหละ” สตรีผู้นั้นได้ยินคำของหลินซื่อก็ไม่พอใจ ตวาดขึ้นมาทันที
เย่อวี๋หรานมองตาขวาง
สตรีผู้นั้นรีบหยุดปาก ถอยกลับไปอยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย
การทะเลาะวิวาทกันเมื่อครู่นี้ดึงดูดความสนใจข
