องผู้คนไม่น้อย การปรากฏตัวของเย่อวี๋หรานยิ่งทำให้คนมารวมตัวกันมากขึ้นไปอีก
ทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้เกี้ยวบุปผาทางนั้นเดินขบวนจวนจะเสร็จกันแล้วล่ะ ทุกคนจึงไม่มีเรื่องสนุกให้ดูอีก ตอนนี้ดีเลย ทางนี้มีคนต่อยตีกันอยู่พอดี ได้ยินว่าฝ่ายหาเรื่องเป็นลูกสะใภ้ของ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ อีกด้วย
เมื่อผู้คนได้ยินว่ามีเรื่องครึกครื้นให้ดูชมก็หลั่งไหลมาทางนี้ทันที
“เป็นเรื่องอะไรกันแน่?” เย่อวี๋หรานถามหลินซื่อ
“นางอยู่ด้วยกันกับพี่เขยข้า ไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกแล้วจะเป็นอะไร?” หลินซื่อตาแดงก่ำ กล่าวต่อไปว่า “ช่วงเทศกาลปีใหม่ ทั้งยังมีงานวัด พี่เขยไม่พาพี่สาวข้ามาเดินงานวัด แต่กลับพาผู้หญิงคนนี้มา ถ้าพวกเขาไม่มีอะไรกันก็แปลกแล้ว ข้ายังได้ยินพี่เขยพูดว่า ไม่ช้าก็เร็วเขาจะเขี่ยพี่สาวข้าทิ้ง แล้วถามผู้หญิงคนนี้ว่าอยากอยู่กินมีลูกกับเขาหรือเปล่า”
“มีเรื่องเช่นนี้?” เย่อวี๋หรานมองไปทางสตรีผู้นั้น
สตรีผู้นั้นมีสีหน้าเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรม “หลิวต้าซุ่นพูดแบบนี้จริง แต่ข้ากับเขาไม่มีอะไรกันเสียหน่อย ไม่มีอะไรต้องละอายใจ ข้ามีสามี มีลูกชายแล้ว จะไปอยู่กินกับหลิวต้าซุ่นได้อย่างไร?”
“สามีเจ้าล่ะ? เทศกาลปีใหม่แบบนี้ เจ้าไม่มากับสามี แต่กลับมาเดินงานวัดกับหลิวต้าซุ่นเนี่ยนะ?”
“พวก…พวกเราเจอกันระหว่างทาง” สตรีผู้นั้นแก้ตัว
เย่อวี๋หรานไม่ปล่อยไปง่าย ๆ หันไปถามหลิวต้าซุ่นทันที “เจ้าล่ะ เจ้าว่ามา นี่มันเรื่องอะไรกันแน
