ปมอง คนผู้นั้นก็จะปิดปากลงเสียสนิท
เวลาอย่างนี้ ใครก็ไม่อยากมีปัญหา แต่คนที่มาชมความครึกครื้นย่อมไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย
นางคาดคั้นหลิวต้าซุ่น บอกให้เขาอธิบายมาแต่โดยดี
หลิวต้าซุ่นยังจะมีอะไรให้อธิบาย เรื่องเขากับหม่าซานเหนียงยังจะเอามาพูดได้หรือ? คนหนึ่งมีภรรยาแล้ว อีกคนมีสามีแล้ว ถ้ายอมรับจริง ๆ ก็เป็นเรื่องน่ะสิ
เขาปิดปากสนิท ระหว่างเขากับหม่าซานเหนียงไม่มีอะไรกัน
คนอื่นอยากพูดอะไรก็พูดไป ขอเพียงไม่มีหลักฐานก็เท่ากับว่าไม่มีเรื่องนี้
หม่าซานเหนียงเองก็ฉลาดเช่นกัน นางกลัวเย่อวี๋หรานก็จริง แต่ก็ปิดปากเงียบ เพียงพูดว่าถูกคน ‘เข้าใจผิด’ แล้ว นางไม่ได้มีอะไรกับหลิวต้าซุ่นทั้งนั้น
แม้หลินซื่อจะไม่ยินยอม แต่อีกฝ่ายให้ตายก็ไม่ยอมรับ นางยังจะทำอะไรได้? ตีก็ตีไปแล้ว แม่สามีก็ออกหน้าให้แล้ว สุดท้ายจึงได้แต่จบเรื่องทั้งที่ค้างคากันอยู่
ระหว่างทางขากลับ นางคับข้องใจยิ่งนัก ตัดพ้อว่า “ท่านแม่ ทำไมท่านไม่ถามต่อเจ้าคะ? ปกติท่านร้ายกาจมากเลยนี่นา ตอนนั้น…”
“ทำไมเจ้าไม่รู้ดีชั่วแบบนี้?” หลี่ซื่อได้ยินก็ไม่พอใจ ไม่รอให้เย่อวี๋หรานพูดก็เป็นฝ่ายระเบิดขึ้นมาเสียก่อน “เจ้ารุดเข้าไปตีคนอื่นอย่างหุนหันพลันแล่น พาน้องสาวไปสองคนแล้วก็ยังแพ้ คนเขาไม่ให้เจ้าจ่ายค่าชดเชยก็เพราะเห็นแก่หน้าท่านแม่ เจ้าลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นสิ อย่าฝันไปเลยว่าฝ่ายนั้นจะไม่เรียกร้องค่ายาจากเจ้า”
“ข้าไม่ได้โกหกเสียหน่อย ผู้หญิงคนน
