บทที่ 222 หลินซื่อทะเลาะกับพี่เขย
ครั้นได้ยินเช่นนั้น เย่อวี๋หรานก็ตำหนิเขาทันที “ความสัมพันธ์ไม่ดี? ไม่ดีอย่างไรถึงปีใหม่ก็ต้องกลับบ้าน ระหว่างพ่อลูกมีความแค้นข้ามคืนที่ไหนกัน? เจ้าไม่กลับบ้าน ไม่แน่ว่าคนที่บ้านเจ้าอาจกำลังคิดถึงเจ้าอยู่ก็ได้ เป็นห่วงว่าเจ้าสุขสบายดีหรือไม่ อยู่ข้างนอกนั่นเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า…”
คนเราเมื่อเป็นบิดามารดาแล้วจึงจะเข้าใจ อันใดที่เรียกว่า ‘ใจพ่อแม่ไซร้ช่างน่าเวทนาเอย’[1]
กานอี้เซียนที่น่าสงสารยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ถูกเย่อวี๋หรานสั่งสอนจนถู่ตี้เฉินผู้สง่างามคนหนึ่งกลายเป็น ‘ลูกอกตัญญู’ ที่ไม่รู้จักคำนึงถึงหัวอกบิดามารดาเลยทีเดียว
กานอี้เซียนรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม หากแต่ก็จนใจ “จูต้าเหนียง ท่านไม่เข้าใจ ใช่ว่าข้าไม่คิดถึงใจพวกเขา แต่พวกเขาไม่คิดถึงใจข้าเลยต่างหาก ข้าเป็นลูกชายของพวกเขาก็จริง แต่ข้าก็เป็นปัจเจกชนคนหนึ่งเช่นกัน ย่อมมีความคิดของตัวเอง พวกเขากลับไม่เคยฟังเลยว่าข้าพูดอะไร พูดเองเออเอง แทบจะวางแผนชีวิตข้าทุกขั้นตอนเอาไว้หมดแล้ว…”
“สามารถเข้าใจได้ พ่อแม่ทุกคนล้วนปรารถนาให้ลูกมีชีวิตที่ดีทั้งนั้น พวกเขาก็แค่อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้า ตามประสบการณ์และกำลังของพวกเขา พวกเขาคิดว่าชีวิตเช่นนั้นไม่อาจกล่าวได้ว่าสมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยก็จะทำให้เจ้ามีชีวิตที่สุขสบาย ไม่ย่ำแย่จนเกินไปแน่นอน”
“แต่นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ข้าต้องการ”
……
กานอี้เซียนรู้
