สึกจนปัญญาต่อใครบางคนที่พยายามเกลี้ยกล่อมเขาด้วยความปรารถนาดียิ่งนัก
สถานการณ์ของเขาต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง เขาจะอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจได้อย่างไรว่า ‘บิดามารดาเซียน’ ของเขาเผด็จการเพียงไหน?
สุดท้ายก็ไม่มีฝ่ายไหนเกลี้ยกล่อมกันได้สำเร็จ
เย่อวี๋หรานพอจะเข้าใจได้ ตอนเป็นหนุ่มสาวใครบ้างไม่เคยอยากออกไปเผชิญโลกกว้าง คิดว่าตนเองสามารถทำได้ทุกอย่าง? หากน่าเสียดาย สุดท้ายความจริงมักจะเลือดเย็นเช่นนี้เอง จนถึงที่สุดแล้วแม้แต่เสื้อผ้าอาหารก็ยังกลายเป็นปัญหา ได้แต่กลับบ้านยอมทำตามแผนการของบิดามารดาด้วยจิตใจหดหู่
แม้นางจะรู้สึกว่ากานอี้เซียนเปล่งประกายไม่น้อย แต่พูดจากใจจริงแล้ว นางไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวหนุ่มน้อยที่เท้าไม่ติดพื้นผู้นี้เท่าใดนัก
นางตบไหล่อีกฝ่าย ขณะกำลังจะพูดอะไรก็พลันได้ยินเสียงคนร้องว่า “ท่านแม่ แย่แล้วเจ้าค่ะ เกิดเรื่องแล้ว”
เย่อวี๋หรานหันกลับไปก็เห็นหลี่ซื่อที่กำลังหอบหายใจแรง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“แฮ่ก ๆๆ…ท่านแม่ เหลียนฮวาเจ้าค่ะ เหลียนฮวาวิวาทกับพี่เขยของนางแล้ว”
เย่อวี๋หรานงงงัน “พี่เขย?”
ยามนั้นนางไม่ทันสังเกตว่า เมื่อหลี่ซื่อมาถึง กานอี้เซียนที่อยู่ข้างกายนางก็หายตัวไป หลี่ซื่อจึงมองไม่เห็นเขา
“ก็คือสามีของพี่สาวเหลียนฮวาอย่างไรเจ้าคะ ชื่อหลิวต้าซุ่น” หลี่ซื่อรีบร้อนอธิบาย
ที่แท้ ตอนที่พวกนางกำลังดูเกี้ยวบุปผากันอยู่ดี ๆ หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยพลันเห็นหลิวต้าซุ่นท่ามกลางฝู
