พวกเจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!” หลิวต้าซุ่นตวาดกร้าว ด่าทอว่าคนสกุลจูเป็นหมาหมู่ อาศัยพวกมากรังแกคนอื่น
ใบหน้าของจูอู่ถูกข่วนเป็นรอยแผล เขาจึงเตะร่างหลิวต้าซุ่นอย่างโมโห “หุบปากไปเลย ผายลมอะไรของเจ้า ตอนเจ้าตีข้า ทำไมไม่พูดว่าตัวเองหน้าไม่อาย แก่แล้วยังมาตีเด็ก?”
เทียบกับหลิวต้าซุ่นที่อายุสามสิบต้น ๆ จูอู่ที่อายุสิบกว่าปีนับว่าเด็กกว่ามาก
เขาด่าหลิวต้าซุ่นว่า ‘คนแก่ตีเด็ก’ ก็ไม่ได้ด่าผิดไปเลย
“ทำอะไรน่ะ?! หยุดมือให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เย่อวี๋หรานแหกปากร้องเสียงดัง แต่ความเคลื่อนไหวหาได้หยุดชะงัก นางเก็บท่อนไม้ขึ้นมาได้อันหนึ่งก็ฟาดไปทางสตรีที่กำลังตบตีอยู่กับหลินซื่อ
นางไม่ได้ตีบริเวณอื่น เพียงเล็งตำแหน่งต้นขา น่องขา และแขน ตีเฉพาะส่วนที่ตีแล้วเจ็บเท่านั้น
ตีไปพลางแผดเสียงว่า “ไม่รักชีวิตแล้วหรือถึงกล้ามาตีลูกสะใภ้ข้า คิดว่า ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ชื่อนี้เรียกกันเล่น ๆ เรอะ? หญิงป่าเถื่อนอย่างเจ้ามาจากที่ไหนกัน กล้าตีสะใภ้บ้านข้า แม่จะฟาดให้!”
ส่วนพวกจูอู่ที่พิชิตไว้ได้แล้วคนหนึ่งนั้นนางไม่ได้สนใจ
ตลกแล้ว ถ้านางไม่ปกป้องคนในครอบครัวตัวเอง ยังต้องรอให้หลินซื่อถูกคนตบตีต่อไปหรือไร?
หลิ่วซื่อกับหลิวซื่อสองคนนั้นก็ใช้การไม่ได้ เอาแต่ยืนแหกปากร้องอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้จักเข้ามาช่วย
เมื่อเย่อวี๋หรานทำเช่นนี้ สตรีผู้นั้นก็เจ็บจนร้องไห้โฮ ได้แต่ร่ำร้องด่าทอพลางหลบไปหลบมา
แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังถูกตีไปหลา
