บทที่ 220 สั่งสอนหลานชาย
แน่นอนว่าจูซื่อเองก็ต้องเต็มใจเลี้ยงลูกด้วย ไม่อย่างนั้นหลี่ซื่อเปลืองน้ำลายมากเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์
ในฐานะบิดาบังเกิดเกล้าของซื่อเป่า จูซานไม่ได้ปลีกตัวไปไหนไกล เมื่อเห็นว่าจูซื่อคนเดียวอุ้มเด็กสองคนก็รู้สึกคันไม้คันมือ รีบเร่งประชิดเข้ามา “เจ้าอุ้มไม่ไหวหรอก ข้าช่วยเจ้าอุ้มคนหนึ่ง”
“ไม่ต้อง ข้าอุ้มไหว” เพิ่งพูดจบ จูซื่อก็เพิ่งเห็นว่าเป็นพี่สามของเขา เขาจึงส่งเด็กให้ทันที “ท่านดูซื่อเป่า อ้วนขึ้นเยอะแล้วใช่หรือไม่?”
แม้จูซานอยู่ที่เรือนก็ได้เห็นซื่อเป่าบ่อย ๆ แต่ใช่ว่าอยากเห็นหน้าหรืออยากอุ้มขึ้นมาเวลาไหนก็สามารถทำได้ตลอดเวลาเหมือนสองสามีภรรยาคู่นี้ ครั้นเห็นลูกน้อยอยู่ในอ้อมอกตนเองก็รู้สึกว่าหายากยิ่งนัก “อื้ม อ้วนขึ้นมาก”
“ท่านดู มีคางสองชั้นแล้วด้วย” จูซื่อยื่นมือไปลูบใต้คางของเด็กน้อย
จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยยังเป็นเพียงแม่นางน้อยวัยละอ่อน ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ออกมาข้างนอกสักครั้ง ครั้นออกมาคราวนี้พวกนางจะอยู่ติดที่ได้อย่างไร คิดแต่จะออกไปเดินเล่นเพ่นพ่านเสียให้หนำใจ
เนื่องจากตกลงกันมาล่วงหน้าแล้ว หลินซื่อจึงไม่ได้รั้งอยู่นาน เรียกสามีของตนเองมาแล้วพาสาวน้อยทั้งสามคนไปเดินงานวัดด้วยกัน
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่อยากไปกับบิดามารดาบังเกิดเกล้าของตนเอง หลังได้ยินว่าท่านย่าของพวกเขาจะไปเดินงานวัด พวกเขาก็ไม่พูดพร่ำ รีบคว้ามืออาเจ็ดมาเดินตามหลังเย่อว
