ัก
สำหรับร้านขายผ้า ผ้าที่มีรอยมอดกัดอาจขายไม่ออก แต่สำหรับชาวบ้านชนบท ถึงจะมีรอยมอดกัดอย่างไรก็เป็นผ้าใหม่ นำมาปะชุนเอาก็ใช้ได้แล้ว
ยุคนี้ใครบ้างไม่มีเสื้อผ้าที่มีรอยปะชุนสักชุดสองชุด?
“โอ้โห! ผ้านี้งามมากเลยเจ้าค่ะ!” หลี่ซื่อเคลื่อนไหวว่องไวยิ่งนัก รื้อผ้าสีชมพูเข้มออกมาได้พับหนึ่ง ท่าทางดีใจเหลือประมาณ “ท่านแม่ ท่านดูสิเจ้าคะ ผ้าพับนี้งามไหม? สีสันสดใสกว่าผ้าที่พวกเราย้อมสีกันเองเสียอีก”
“อันนี้ก็งามเหมือนกัน” หลินซื่อค้นผ้าสีน้ำเงินพับหนึ่งขึ้นมาได้ ขนาดค่อนข้างเล็ก แต่สีสดใสเช่นนั้นนับว่าหายากยิ่งแล้ว “ติดตรงที่ขนาดเล็กไปหน่อย ถ้าเอาไปตัดเสื้อผ้าคงไม่พอ ต้องใช้ผ้าสีอื่นด้วย”
ดูเหมือนว่าทุกคนล้วนสามารถหาของที่ตนเองต้องการพบจากในนั้น
“เหล่าซื่อ คราวนี้ทำได้ดีมาก!” หลี่ซื่อยิ้มแป้น เอ่ยชมจูซื่อพลางยกนิ้วโป้งให้ “ถ้าซื้อกลับมาได้สักหลายรอบ ครอบครัวเราคงมีชุดใหม่ใส่กันทั้งปีพอดี”
จูซื่อก็ดีใจเช่นกัน เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ พลางดื่มน้ำแล้วกล่าวว่า “เจ้าก็ฝันไปเถอะ คราวนี้เพราะบังเอิญหรอก คนอื่นเขาขนกลับไปตั้งแต่ก่อนช่วงข้ามปีแล้ว ของพวกนี้คนเขาตั้งใจเหลือไว้ให้เพื่อแสดงน้ำใจ โชคดีที่พวกเราช่วยกู้หน้าเถ้าแก่อวี๋และเถ้าแก่หลี่ถึงได้ส่วนแบ่งมาบ้าง ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเรื่องดีแบบนี้จะมาถึงพวกเรางั้นหรือ?”
“ได้ส่วนแบ่งมาเท่าไหร่ก็เท่านั้น ข้าถึงได้ชมว่าพวกเจ้าทำได้ดีอย่างไรเล่า” หล
