ี่ซื่อกล่าว “เมื่อก่อนพวกเราเคยมีเรื่องดีแบบนี้เสียเมื่อไหร่กัน แค่คิดยังเป็นไปไม่ได้เลย”
“ใช่ เมื่อก่อนข้าอยากซื้อผ้าสวย ๆ ก็ต้องจ่ายเงินทั้งนั้น” จูปาเม่ยกอดแถบผ้าไหมที่ช่วงชิงมาได้ก็ยินดีปรีดายิ่ง
แถบผ้าอันนี้ค่อนข้างใหญ่ นางคิดว่าสามารถเอามาทำเหอเปา [1] ได้
แม้ฝีมือด้านเย็บปักถักร้อยของนางจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่มารดาของนางฝีมือดีนี่นา เมื่อคิดถึงว่าในอนาคตตนเองจะได้มีเหอเปางาม ๆ สักใบ นางยังจะไม่ดีใจได้หรือ?
จูซานหยิบสิ่งของจากในห่อผ้าของเถ้าแก่อวี๋และเถ้าแก่หลี่ออกมา บอกว่าอันไหนให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า อันไหนให้ซานเป่ากับซื่อเป่า
นอกจากเสื้อผ้าและถุงเท้า ทุกคนก็ต้องตะลึงที่พบว่าสิ่งที่จูซานล้วงออกมายังมีจี้กุญแจอายุยืนที่ทำจากเงิน[2] คู่หนึ่งอีกด้วย
สตรีสกุลจูในที่นั้นมองมาเป็นตาเดียว สวรรค์! เถ้าแก่อวี๋และเถ้าแก่หลี่จะมือเติบเกินไปแล้วกระมัง แม้แต่จี้กุญแจอายุยืนก็ให้มาเปล่า ๆ?!
“สวรรค์ มีของแบบนี้ด้วย?” จูซื่อยื่นมือมาคว้าไปส่องดูกับแสงไฟ “นี่ทำมาจากเงินเชียวนะ ของจริงหรือปลอมเนี่ย? ของแบบนี้ราคาแพงไม่น้อยเลยกระมัง?”
จูซานก็ตะลึงไปเช่นกัน “เถ้าแก่อวี๋กับเถ้าแก่หลี่ไม่ได้พูด บอกแค่ว่าเป็นเสื้อผ้ากับถุงเท้าของเด็ก ๆ”
ถ้ารู้ว่าในห่อผ้ามีของล้ำค่าเช่นนี้อยู่ เขาคงไม่รับมาเด็ดขาด
จูซานรีบอธิบายต่อเย่อวี๋หราน
เย่อวี๋หรานคว้าจี้กุญแจอายุยืนอีกอันมาพิศดู “ไม่เป็นไร เห็นทีเถ้าแก่อวี๋
