บทที่ 216 ทำไมไม่ปลดเล่า?
“ใครจะไปรู้? เรื่องระหว่างผัวเมียเขา พวกเรายังจะไปแอบฟังใต้เตียงได้หรือ?” เย่อวี๋หรานกลอกตาแล้วพูดว่า “คนหนึ่งเอาแต่พล่ามเหลวไหล ทั้งยังชอบปล่อยข่าวลือเป็นประจำ อีกคนราวกับคนใบ้ ไม่รู้จักห้ามปรามแม้แต่น้อย ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบ สุดท้ายไม่เกิดเรื่องก็แปลกแล้ว”
“ทำไมไปโทษหย่งหนิงด้วยเล่า?” จูเหล่าโถวนึกได้ว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ยังด่าจูหย่งหนิงอีกด้วย ก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมต่อน้องชายร่วมแซ่ผู้นี้สักเท่าไหร่ “หย่งหนิงไม่ได้อยากปลดนางจริง ๆ เสียหน่อย แต่หญิงปากสว่างอาละวาดหนักเกินไปแล้ว เจ้าไม่เห็นหรือว่าเมื่อครู่นี้ตั้งแต่แม่สามีจนถึงลูกชายก็ล้วนถูกหญิงปากสว่างด่าจนมีสภาพไหนแล้ว หมาป่าตาขาว เดรัจฉานอะไรกัน นั่นก็ระคายหูเกินไป”
เย่อวี๋หรานมองเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าข้องใจแทนเขา? เมียเขาอาละวาดขนาดนี้แล้ว เจ้ายังไม่สงสัยว่าข้ามีอะไรกับเขาอีกหรือ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร?” จูเหล่าโถวกล่าวอย่างมั่นใจมาก “ข้ายังจะไม่เข้าใจนิสัยของเจ้าอีกหรือ? ปีนั้นที่เจ้าตามข้ามาก็เพราะความจำเป็น แล้วเจ้าจะไปต้องตาเจ้าหย่งหนิงได้อย่างไร?”
ยามนั้น ครอบครัวยากลำบากอย่างยิ่ง เขาหาภรรยาไม่ได้ด้วยซ้ำ
เมื่อได้เห็นแม่นางน้อยหน้าตางดงามทั้งหลายในบ้านสกุลใหญ่ เขาก็เหม่อมองจนตาลายไปชั่วขณะ ทว่าคนที่นำทางอยู่ขณะนั้นปัดป่ายมือไปมาตรงหน้าเขา “มองอะไร? พวกนางใช่คนที่เจ้าจะเพ้อฝันได้หรือ?”
