จากนั้นก็สาธยายให้เขาฟังว่า สาวใช้ในเรือนสกุลใหญ่เช่นนี้ ต่อให้เป็นแค่คนกวาดพื้นธรรมดา อย่างขี้เหร่ก็คงออกเรือนให้เสี่ยวเอ้อตามร้านอาหาร ไม่มีทางเวียนมาถึงรอบชาวนายากจนอย่างพวกเขาหรอก
เวลานั้นเอง จูเหล่าโถวก็พลันเห็นเย่อวี๋หรานที่ถือสิ่งของเดินผ่านไป แรกพิศติดตรึงใจ
หากน่าเสียดาย ยามนั้นเย่อวี๋หรานยังเป็นสาวใช้ข้างห้องของคุณชายใหญ่ ได้รับความโปรดปรานยิ่งนัก
ตอนนั้นแม้แต่ฝันเขายังคิดว่า แม่นางที่งดงามปานนี้ ถ้าเป็นภรรยาของข้าก็ดีน่ะสิ ข้าจะต้องดีต่อนางแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ เมื่อวันนั้นเขาไปได้ยินว่าสาวใช้ข้างห้องของคุณชายใหญ่ทำความผิด จะถูก ‘ขาย’ ออกไปแล้ว เขาก็ปราดเข้าไปทันที
เพื่อให้เย่อวี๋หรานเลือกเขาจากคนมากมาย เขายังใช้อุบายเล็กน้อย ‘ขอเพียงเจ้าเลือกข้า ต่อไปข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง’
“งั้นเจ้าก็ว่ามา ถ้าตอนที่หย่งหนิงยังหนุ่มแน่นสามารถจัดการหญิงปากสว่างได้ นางยังจะปล่อยข่าวลือไปทั่ว สร้างเรื่องไม่หยุดหย่อนเหมือนตอนนี้หรือไม่?” เย่อวี๋หรานถาม
“เอ่อ…” จูเหล่าโถวพูดไม่ออก
ถ้าจัดการได้จริง หญิงปากสว่างย่อมไม่กล้าอยู่แล้ว
“ก็ถูกแล้ว ถึงได้บอกว่าปรบมือข้างเดียวไม่ดัง[1] เรื่องนี้ไม่อาจโทษหญิงปากสว่างไปเสียทั้งหมด ตอนที่หญิงปากสว่างยังสาวก็เป็นแม่นางน้อยที่งดงามนางหนึ่ง ตอนนั้นนางไม่ได้เป็นแบบนี้” จากในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หญิงปากสว่างตอนที่ได้พบกันเป็นครั้งแรกแม้จะปากพล่อยไปบ้าง แต่ก
