ลานี้มารดาของจูหย่งหนิง ลูกชาย และลูกสะใภ้ล้วนมีสีหน้าปั้นยาก
“ท่านแม่ ท่านหยุดอาละวาดเสียทีได้ไหม?” โดยเฉพาะลูกชายของหญิงปากสว่าง จูเล่อเซิงที่ตอนนี้มีสีหน้าเขียวคล้ำ “อาละวาดอยู่ในเรือนตัวเองก็ช่างเถอะ นี่ยังจะมาอาละวาดในเรือนคนอื่น ท่านไม่รู้สึกว่าขายหน้าบ้างหรือ?”
“เจ้ารังเกียจว่าข้าน่าขายหน้ารึ?!” หญิงปากสว่างตกตะลึง “พ่อเจ้าจะปลดข้า เจ้ากลับไม่พูดอะไรสักแอะ ตอนนี้ข้ามาคิดบัญชีกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ พวกเจ้าแต่ละคนกลับออกมาพูดจาแทนนาง?! เจ้ายังเป็นลูกข้าอยู่หรือไม่? จูเล่อเซิง เจ้าเดรัจฉาน เจ้าไม่ใช่คน เจ้าคนสมควรตาย หมาป่าตาขาว ข้าคลอดเจ้าออกมายังไม่สู้คลอดรก…”
แม้ว่าจูเล่อเซิงจะถูกมารดาดุด่ามาจนชินชา แต่เมื่อก่อนนั้นด่าในเรือนตัวเอง ตอนนี้กลับมาด่าต่อหน้าคนอื่น เขารู้สึกเหลืออด มองมารดาด้วยความโกรธจนร่างสั่น “ท่านแม่ ท่านทำเกินไปแล้ว!”
“ข้าทำเกินไป? เกินไปตรงไหน? คนที่ทำเกินไปคือข้าหรือเจ้ากันแน่? เจ้าเป็นลูกข้านะ ทำไมไปเข้าข้างคนอื่น สมแล้วที่เป็นลูกหลานสกุลจู นิสัยเลวเหมือนพ่อเจ้าไม่มีผิด หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ทำเรื่องโสมมอะไรกันแน่ ล่อลวงพ่อเจ้าก็แล้วไปเถอะ ทำไมเจ้าถึงตามืดบอดไปด้วยคน แม้แต่แม่ตัวเองเป็นใครก็ไม่รู้แล้ว?” หญิงปากสว่างด่าทอรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งด่าก็ยิ่งไม่น่าฟัง
จูเล่อเซิงเดิมทีตั้งใจว่าจะมาห้าม แต่ได้ยินมารดาด่าตนเองเช่นนี้ก็โมโหจนสะบัดหน้าหนี “ข้าไม่สนท่านแล
