บทที่ 212 ยาเร่งการตั้งครรภ์
“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้…ท่านแม่เจ้าคะ ท่านโปรดฟังข้าอธิบายก่อน ข้าไม่มีอะไรปิดบังท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ สิ่งนี้แม่ข้ามอบให้ข้า” หลิวซื่อมีสีหน้าเป็นกังวล
“ของที่เอามาจากบ้านพ่อแม่ใครบ้างที่ไม่ได้นำมาจากแม่? เช่นนั้นเจ้าได้ของมาจากแม่ แล้วพวกเราไม่ใช่หรือ? มีแต่เจ้าหรือที่มีแม่ แล้วพวกเราไม่มีหรือ?”
สุดท้ายหลิวซื่อพูดได้เพียงประโยคเดียว หลี่ซื่อก็กระทืบลงมาหนึ่งประโยค ทำให้ไม่มีช่องว่างให้กลับตัว
หลิวซื่อจ้องหลี่ซื่อ ทนไม่ไหวจนเผยให้เห็นแววตาเกลียดชัง และเรียกชื่อเต็มของอีกฝ่าย “หลี่หรูตง เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!”
“ข้าเกินไปตรงไหน? ไม่ใช่ว่ามีแค่เจ้าที่พูดได้แล้วข้าห้ามพูดเสียหน่อย?” หลี่ซื่อไม่กลัวแม้แต่น้อย
“พอแล้ว สะใภ้สี่ เจ้ากลับไปดูลูกก่อนเถอะ” เย่อวี๋หรานไม่คาดคิดว่าเพียงไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองคนจะทะเลาะกันขึ้นมา
บ้านสะใภ้สี่คนนี้ก็เป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ก็ทะเลาะกับบ้านสะใภ้ห้า ตอนนี้ก็มาทะเลาะกับสะใภ้รอง นางน่ะชอบเด่นกว่าคนอื่น ไม่ว่าใครก็จะมาทำตัวเหนือกว่านางไม่ได้
หลี่ซื่อไม่ยอม “ท่านแม่ เป็นนางที่มาขโมยของกิน ไม่ใช่ข้านะเจ้าคะ?” แล้วทำไมถึงพูดกับข้าเช่นนี้?
“เจ้าควรไปเลี้ยงลูกได้แล้ว” เย่อวี๋หรานเน้นเพียงประโยคนี้
หลี่ซื่อจ้องไปยังหลิวซื่ออย่างไม่พอใจ ก่อนจะกระทืบเท้าออกจากห้องครัวไป
เย่อวี๋หรานเดินไปหยิบชามบนเตาขึ้นมาแล้วลองดมกลิ่นก่อน แม้ว่านางจะไม่ใ
