ช่แพทย์แผนจีน แต่ก็พอจะรู้ว่านี่ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นของสมุนไพร
“ทำไมเจ้าต้องทำยาสมุนไพร?”
หลินซื่อประหลาดใจ ยาหรือ?
นางมองไปยังสะใภ้รองอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ป่วยเป็นอะไร ทำไมสะใภ้รองต้องปิดบังแล้วแอบมาทำยาดื่ม?
หัวใจของหลิวซื่อเต้นแรงขึ้น นางไม่กล้าอธิบายว่าสิ่งนี้มีไว้ใช้ทำอะไร ได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แต่ผ่านไปนานก็ไม่สามารถหาคำแก้ตัวดี ๆ ได้
“สรุปแล้วมีเรื่องอะไรกันแน่?” เย่อวี๋หรานเห็นนางไม่พูดก็ขึ้นเสียง
หลิวซื่อตัวสั่น “ท่านแม่ นี่เป็นยา…ยาที่แม่ของข้าให้มาบำรุงร่างกายข้าเจ้าค่ะ…ตอนที่ข้ากลับไป แม่ข้ารู้สึกว่าสีหน้าข้าไม่สู้ดี ดังนั้นจึงเลือกยามาให้ข้าเพื่อใช้บำรุง…”
“ขึ้นชื่อว่ายาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน[1] ถ้าไม่ไปหาหมอแล้วบำรุงเองมั่ว ๆ จะเกิดปัญหาได้ง่าย ๆ” เย่อวี๋หรานมองนางและพูดต่อ “ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็ไปหาหมอ ในมือเจ้าใช่ว่าจะไม่มีเงิน ไปหาหมอโดยตรงก็จบแล้ว”
“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเจ้าค่ะ” หลิวซื่อก้มหน้าลงพูดเสียงเบา “นี่เป็นแค่ปัญหาเล็ก ๆ ของผู้หญิง กินยาบำรุงสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”
ถ้าเป็นแค่ยาบำรุงธรรมดาจริง หลิวซื่อคงพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม และเย่อวี๋หรานก็คงไม่คิดมากอะไร
ในทางตรงกันข้าม นางเอาแต่พูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เช่นนี้ด้วยท่าทีร้อนตัว ทำให้เย่อวี๋หรานอดไม่ได้ที่จะร้อนใจขึ้นมา ไม่ใช่ว่าหลิวซื่อมีเรื่องอะไรปิดบังนางอยู่หรือ?
เย่อวี๋หรานมองนางจากด้านบนและถาม “ไม่ใช่ปัญหาให
