บทที่ 210 ลูกเขยก็คือลูกชายครึ่งหนึ่ง
แม่หลิวโมโหยิ่งนัก และด่าพวกนางกลับไปทันที
“ไม่ใช่มั้ง?” หลิวซื่อมีสีหน้าตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาถามมารดาเช่นนี้
“ก็คือชุนฮวาเหนียงข้างบ้านพวกเรานั่นปะไร พล่ามเหลวไหลอยู่ได้ทั้งวัน ลือส่งเดชไปทั่ว พูดว่าเจ้าแต่งเข้าสกุลจูไปตั้งหลายปีแล้วแต่กลับไม่ท้องเสียที แปดเก้าในสิบส่วนต้องเป็นเพราะมีบุตรไม่ได้แล้ว พูดว่าแม่สามีเจ้าเผด็จการเพียงนั้น บอกว่าจะปลดสะใภ้สามก็ปลดทันที ไม่แน่ว่าคนต่อไปอาจเป็นเจ้า” แม่หลิวพูดแล้วก็หันมาถามด้วยความเป็นห่วงว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลิวซื่อกับจูเอ้อร์เป็นอย่างไร ตอนอยู่บนเตียงประกอบกิจอย่างไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าไปหว่านเมล็ดพันธุ์กันผิดที่หรอกนะ คนรู้เข้าได้กลายเป็นเรื่องขบขันกันพอดี
“ท่านแม่ ท่านมาถามเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?” แม้จะออกเรือนไปนานแล้ว แต่ถูกมารดาถามรายละเอียดบนเตียงเช่นนี้ หลิวซื่อก็อดจะรู้สึกกระดากอายไม่ได้
“ทำไมจะถามไม่ได้? ก็ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะเป็นเหมือนหลี่ต้าฉ่าที่แม้แต่เข้าห้องหอก็ยังทำไม่เป็นนี่นา”
หลี่ต้าฉ่าที่แม่หลิวกล่าวถึงเป็น ‘คนดัง’ คนหนึ่งของเชิงเขาไท่ตัง แต่ว่าเรื่องที่ทำให้เขาโด่งดังนั้นไม่ใช่เรื่องน่าฟังเท่าไหร่
ปีนั้นเมื่อครั้งที่เขายังหนุ่มแน่นได้ตบแต่งยอดพธูของหมู่บ้าน ทำให้คนทั้งหลายอิจฉาตาร้อนยิ่งนัก
เมื่อครั้งสามีภรรยายังหนุ่มสาวก็รักใคร่กลมเกลียวกันดี แต่เรื่องประหลาดก็คือพวกเขาสอ
