งคนไม่มีลูกกันเสียที
วิธีการอะไรก็ใช้ไปหมดสิ้นแล้ว แต่ภรรยาของเขาทำอย่างไรก็ยังไม่ตั้งครรภ์
ยามนั้นมีคนเริ่มสงสัยว่าภรรยาของเขาไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้หรือเปล่า บอกให้เขาปลดภรรยา แล้วแต่งภรรยาคนใหม่มาแทนที่ แต่หลี่ต้าฉ่าทำใจไม่ได้ อดทนอยู่ด้วยกันมาอีกหลายปี สะสมเงินทองได้จำนวนหนึ่งก็พาภรรยาไปหาหมอในตำบล
ท่านหมอประหลาดใจเป็นล้นพ้น “พวกเจ้าอยู่กินกันมานานแล้ว? ทำไมเมียเจ้ายังเป็นหญิงพรหมจรรย์อยู่เล่า?!”
เมื่อถามจนกระจ่างจึงเข้าใจ ที่แท้หลี่ต้าฉ่าหว่านเมล็ดพันธ์ผิดตำแหน่ง ไม่แปลกเลยที่ผืนดินอันอุดมของภรรยาเขาจะไม่งอกงาม เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ไม่มีทางออกผลให้เชยชมอยู่แล้ว
เรื่องนี้ไม่ทราบว่าภายหลังลือกันออกมาได้อย่างไร หลี่ต้าฉ่าจึงกลายเป็นขี้ปากของคนทั่วเชิงเขาไท่ตัง
“ท่านแม่ ท่านคิดว่าใครก็เป็นหลี่ต้าฉ่าได้หรือเจ้าคะ?” หลิวซื่อทั้งอับอายทั้งโมโห นางกล่าวว่า “ที่หลี่ต้าฉ่าโง่งมแบบนั้นก็เพราะเขาไม่มีพ่อแม่พี่น้อง ไม่มีใครสอน แต่เหล่าเอ้อร์ไม่เหมือนกันนี่นา เขามีพี่น้องตั้งหลายคน โง่แค่ไหนก็คงไม่โง่งมถึงขั้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ…”
ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก
“ข้าแค่กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ถ้าเมล็ดพันธุ์ของเขาไม่มีปัญหาก็แสดงว่าที่ดินผืนนี้ของเจ้ามีปัญหา ตอนนี้เจ้าเองก็เก็บเงินได้แล้ว เก็บเงินไว้ให้มากหน่อยแล้วไปหาหมอในตำบล ไม่แน่ว่าอาจได้ผลก็ได้ คนเราต้องมีลูก ถ้าไม่มีลูกครอบครัวก็จะระส่ำระสาย” แม่
