บทที่ 208 ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเยือนบ้านยาย
สามารถจินตนาการได้เลยว่าระหว่างที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น บรรดาคนที่ทราบว่าเย่อวี๋หรานเดินทางไปที่อื่น เมื่อได้ยินหญิงปากสว่างพยายามจับคู่นางกับลุงหย่งหนิงเช่นนี้จะมีปฏิกิริยาเช่นใด
สวรรค์?!
ถ้าข้าไม่รู้ว่าจูต้าเหนียงไปที่ใด คงเชื่อว่าหญิงปากสว่างจับชู้ได้จริง ๆ แล้ว
เค้นถามคนเป็นสามีว่าภรรยาของเขาไปไหน สามีของผู้อื่นสนใจเจ้าก็แปลกแล้ว
ลุงหย่งหนิงที่ถูกจับชู้โดยไม่รู้ตัวมองไปทางหญิงปากสว่างที่ยังตามมาหาเรื่องไม่เว้นว่าง กอปรกับได้ยินจากปากคนรอบข้างว่าเย่อวี๋หรานไปหมู่บ้านสกุลหลินเพื่อจัดงานศพเสียนานแล้ว สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขาจะมีสีหน้าอย่างไร?
อับอายจนเป็นโทสะคือเรื่องเล็ก โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงจนลั่นวาจาว่าจะปลดหญิงปากสว่างก็ไม่แปลก
“เรื่องมาถึงขั้นนี้ หญิงปากสว่างยังหาว่าคนอื่นเป็นพยานปลอม ๆ ให้ท่านแม่ จะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าท่านแม่ก็อยู่ที่นั่น แทบจะพลิกเรือนหาอยู่แล้ว สุดท้ายภรรยาของผู้อาวุโสมาถึง เรื่องถึงได้ยุติลง”
ที่จริงตอนนั้นภรรยาของผู้อาวุโสก็ถูกหญิงปากสว่างทำให้โมโหไม่เบา ด่าว่านางไร้สมอง เอาบันไดมาส่งให้แล้วก็ยังไม่ยอมลง จะต้องให้ลุงหย่งหนิงเขียนหนังสือหย่าให้ก่อนจึงจะรู้จักเสียใจใช่หรือไม่?
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อยู่ที่ไหน ให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ออกมาพูด ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้ามาจับนางแบบนี้แล้วนางยังจะไม่ออกมา” หญิงปากสว่างมีสีหน้าเกรี้ยว
