ันที่สี่ อากาศมืดครึ้ม
หลิ่วซื่อตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ กินอาหารเช้าเสร็จก็กล่าวลาเย่อวี๋หราน หอบหิ้วของขวัญปีใหม่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว จากนั้นพาจูต้า ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าออกจากเรือนสกุลจูเดินทางไปยังบ้านเดิมของนาง
หลิวซื่อลอบสังเกตตะกร้าสะพายหลังที่พี่สะใภ้ใหญ่เอาไปด้วย คาดเดาว่าในนั้นใส่อะไรเอาไว้บ้าง
น่าเสียดายที่บนนั้นใช้ผ้ากระสอบคลุมเอาไว้ชั้นหนึ่ง นางไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
เฮอะ! มีอะไรวิเศษนักหรือ ก็แค่เนื้อกับข้าวสารอาหารแห้งล่ะสิ ข้าก็มีเหมือนกัน
แล้วนึกถึงของที่ตนเองตระเตรียมไว้ให้บ้านมารดา หลิวซื่อก็รู้สึกดีขึ้นมามากโข
เทียบกับปีที่แล้ว ปีนี้มีข้าวของเยอะกว่าเดิม นางกล้าพูดว่าพี่น้องของนางไม่มีใครมีมากเท่านางสักคน ถึงตอนนั้นคนที่จะได้หน้าก็คือนางแล้ว
อยู่บ้านแม่สามีถูกกดจนแทบโงศีรษะไม่ขึ้น รอให้กลับบ้านมารดาไปก่อนเถอะ เฮอะ ๆ …
หลิวซื่อที่ ‘อิจฉาตาร้อนจนเป็นบ้า’ ทว่าหลิ่วซื่อกลับไม่ได้คิดอะไรมากมาย อย่างไรเสียนางอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้รับความโปรดปราน บ้านเดิมก็ยากจน มารดาไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะกลับบ้านเดิมหรือไม่ เพียงสนใจสิ่งของที่นางจะนำกลับไปด้วยก็เท่านั้น
แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่คิด เมื่อไปถึง แม่หลิ่วก็รีบสั่งให้คนไปรับตะกร้าสะพายหลังมาจากจูต้าทันที คนในครอบครัวกรูเข้าไปดูของขวัญปีใหม่กันหมด ไม่มีใครสนใจว่าพวกนางสามีภรรยาและลูกน้อยที่เดินทางมาครึ่งค่อนวันแล้วต้องการจะพักผ่อนสักหน
