่อ อยากจะปลดข้าเพื่อมอบตำแหน่งให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์”
จูหย่งหนิงโมโหยิ่งนัก เขาอยากจะปลดภรรยาคนนี้ขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว บอกให้คนช่วยไปเชิญผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่มาเพื่อปลดภรรยาคนนี้เสีย
ในที่นั้นไม่ขาดแคลนคนอยากดูความครึกครื้น ถึงกับมีคนไปเชิญผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่มา
จริง ๆ
ภรรยาของผู้อาวุโสเห็นว่าปล่อยให้เรื่องราวดำเนินต่อไปเช่นนี้ท่าจะไม่ดี จึงข่มขู่หญิงปากสว่างไปตรง ๆ ว่าถ้านางไม่รีบเก็บข้าวของและพาสามีของนางกลับเรือนไป รอจนผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่มาแล้วก็จะเขียนหนังสือหย่ากันจริง ๆ แล้วนะ
ก็เหมือนกับที่เย่อวี๋หรานว่าไว้ เป็นย่าคนแล้ว ถ้ามาถูกปลดอีก ยังจะมีหน้าไปพบผู้คนอีกหรือ?
แม้ว่าหญิงปากสว่างยังอยากจะก่อเรื่องวุ่นวายต่อไป แต่ก็ไม่อยากให้ตัวเองต้องถูกปลด ครั้นเห็นว่ามีคนไปเชิญผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่แล้ว ในใจก็บังเกิดความกลัวขึ้นมา
ยามนั้นภรรยาผู้อาวุโสข่มขู่สำทับมาอีก นางก็คล้อยตามแต่โดยดี รีบเก็บของแล้วลากจูหย่ง
หนิงกลับเรือน
“ตอนแรกลุงหย่งหนิงก็ไม่ยอม แต่ภรรยาผู้อาวุโสบอกให้คนลากพาตัวกลับไป” หลี่ซื่อกล่าว “ถ้าจะทะเลาะกันก็ย่อมได้ แต่ต้องปิดประตูทะเลาะกันในเรือน ใคร่ครวญถึงลูกชายกับหลานชายแล้วค่อยตัดสินใจว่ายังจะปลดเมียอยู่ไหม”
เรื่องนี้ค่อนข้างน่าตกใจทีเดียว เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงว่านางไม่อยู่ในหมู่บ้านด้วยซ้ำ หญิงปากสว่างยังสร้างเรื่องได้อย่างออกรสออกชาติ เปี่ยมสีสันแพรวพราว
ว
