บทที่ 206 เขาคือสามีที่ข้าเลือก
หลินซื่อย่อมรู้ดีว่าจูอู่ไม่ได้ซื่อจริงอย่างที่เขาพูด ตอนแรกที่นางต้องตาเขา มีผู้หญิงตั้งหลายคนที่อยากแต่งให้เขา
ถ้าเขาไม่มีคารมคมคาย แล้วจะชนะใจผู้หญิงเหล่านั้นได้อย่างไร?
แต่น่าเสียดายที่พวกนางเอาชนะนางไม่ได้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็คงจะไม่มีเรื่องของนางแล้ว
การมาถึงของจูอู่เป็นการปลอบโยนที่ดีที่สุดสำหรับหลินซื่อ เขายังรู้ว่าเวลาไหนควรหยอกเย้าให้นางอารมณ์ดี ทำให้นางมั่นใจอีกครั้งว่านางตัดสินใจเลือกได้ไม่ผิด
นางสาบานว่านางจะไม่มีวันเป็นอย่างมารดา ต่อให้ในอนาคต นางไม่อาจคลอดลูกชายออกมาได้ นางก็ไม่มีทางจะมีจุดจบเหมือนมารดา
“เหล่าอู่ เจ้าตอบข้ามาตามตรง ถ้าวันหน้าข้าไม่มีลูกชาย เจ้ายังจะต้องการข้าอยู่ไหม?”
“เจ้ายังไม่ได้คลอดสักคน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่มีลูกชาย?” จูอู่ไม่ได้ตอบมาตรง ๆ เพราะเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น เขาเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน
หลินซื่อกังวลเรื่องนี้อยู่พอสมควร “เจ้าจะเริ่มใคร่ครวญอย่างจริงจังตั้งแต่ตอนนี้ก็ได้ แม่ข้าไม่มีลูกชาย พี่ใหญ่ของข้าก็ไม่มีลูกชาย ไม่แน่ว่าข้าเองก็อาจไม่มีเหมือนกัน”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? เจ้าดูสิ พี่ใหญ่ พี่สามกับพี่สี่มีลูกชายกันหมด พี่รองข้าก็ยังไม่มีลูกเหมือนกันนี่นา?” จูอู่ยกตัวอย่างให้นางฟัง “สกุลจูของพวกข้ามักคลอดลูกชาย เจ้าลองดูฝั่งแม่เจ้าก็มีแค่แม่เจ้าที่ไม่มีลูกชาย ป้าของเจ้าก็คลอดลูกชายนี่นา? ดังนั้นถึงได้
