บอกว่าเจ้าจะคลอดลูกชายได้ไหม พูดตอนนี้ยังเร็วเกินไป”
หลินซื่อเน้นย้ำอีกครั้ง “ป้าของข้าคลอดลูกชายแค่คนเดียว แม่ข้าคลอดลูกสาวสี่คน พี่ใหญ่คลอดลูกสาวต่อเนื่องกันสามคน ถ้าข้าไม่เสียเด็กในท้องคนนั้นไป ไม่แน่ว่าอาจเป็นลูกสาวก็ได้…”
“ถ้าเจ้าคลอดลูกสาว แม่ข้าคงดีใจจนเนื้อเต้น เจ้าดูสิว่าแม่ข้าโปรดปรานเด็กผู้หญิงขนาดไหน ถ้าข้ากล้าทำผิดต่อเจ้า เจ้าคิดว่าแม่ข้ายังจะไม่จัดการข้าอีกหรือ? เจ้าวางใจเถอะ ข้ากลัวท่านแม่ขนาดนั้น เจ้าขยันเอาใจแม่ข้าไว้ก็เรียบร้อยแล้วนี่นา?”
ครั้นกล่าวถึงแม่สามี หลินซื่อก็นึกถึงเหตุผลอีกข้อหนึ่งที่ทำให้นางต้องการแต่งกับจูอู่ในตอนนั้น เพราะว่าแม่สามีขึ้นชื่อว่าโปรดปรานเด็กผู้หญิง นางกลัวว่าตนเองจะไม่สามารถให้กำเนิดลูกชาย หาแม่สามีที่ชอบลูกสาวสักคนก็ดีเหมือนกัน
“ทำไมเจ้าไม่รู้จักเอาใจข้าบ้าง พูดว่าเจ้าชอบลูกสาวมันยากนักหรือ?” หลินซื่อยังไม่พอใจ ถลึงตาใส่เขา
จูอู่ลูบจมูกอย่างเขินอาย “จะพูดอย่างไร? ข้าพูดไปเจ้าก็ไม่เชื่อ เอาแม่ข้ามาอ้างต้องน่าเชื่อถือกว่าอยู่แล้ว เจ้าดูเอาเถอะ พอข้ายกท่านแม่มาพูด เจ้าก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว เอาล่ะ อย่าไปคิดถึงเรื่องพ่อแม่ของเจ้าอีกเลย ข้าไม่ได้โง่เหมือนพ่อเจ้าเสียหน่อย ถึงจะได้ทำเรื่องพรรค์นั้นออกมาได้”
เมื่อจูอู่ได้ฟังหลินซื่อเล่าว่ามารดาของนางตายได้อย่างไร เขาก็รู้สึกว่าหลินซานโก่ว ‘โง่’
แม้แต่มารดาของเขายังรู้ว่าสามารถพึ่งพาลูกสาวแสวงห
