าความร่ำรวย เสพโชคลาภวาสนา แต่หลินซานโก่วกลับทำผิดต่อลูกสาวสี่คนเพื่อลูกชายที่ ‘ไม่แน่ว่าจะมี’ เพียงคนเดียว
ผูกความแค้นไว้กับลูกสาวทั้งสี่เช่นนี้ วันข้างหน้าหลินซานโก่วยังจะมีโอกาสเสพสุขจากโชควาสนาของลูกสาวอีกหรือ?
ทำถึงขั้นนั้นไม่เคียดแค้นเขาก็แปลกแล้ว
ทั้งยังมาทำให้ตัวเองต้องเข้าคุกอีก จะได้ออกมาปีใดยังไม่รู้ ช่างโง่งมยิ่งนัก
เย่อวี๋หรานเห็นว่าหลังจากจูอู่มาแล้ว หลินซื่อก็มีท่าทางดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางก็รู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
ความสัมพันธ์ของเด็กสองคนนี้ไม่ได้แย่อย่างที่นางคิดไว้ ดูสิ พอถึงคราวเกิดเรื่องขึ้นมาก็ดีออกไม่ใช่หรือไร?
เมื่อบังเกิดความคิดเช่นนี้ ถึงตอนที่จูเหล่าโถวจะพาลูกชายจากไป นางจึงบอกให้จูอู่รั้งอยู่ จะได้เปิดโอกาสให้สองสามีภรรยาพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกันเสียเลย
เย่อวี๋หรานเรียกหลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยเข้ามาหา กระซิบอะไรบางอย่างต่อพวกนาง
หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยลอบสังเกตพี่รองกับพี่เขยด้วยความประหลาดใจเป็นล้นพ้น จูต้าเหนียงจะร้ายกาจเกินไปแล้ว มองออกด้วยว่าทั้งสองคนงอนกันอยู่?
ขอโทษด้วย พวกนางมองอยู่เป็นนานก็ยังมองไม่ออก
ทว่าจูต้าเหนียงกล่าวได้ถูกต้อง การเปิดโอกาสให้พี่รองกับพี่เขยบ่มเพาะความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน ไม่แน่ว่าพวกนางอาจได้ผลตอบแทนเป็นหลานตัวน้อย ๆ ในเร็ววันก็ได้ จะได้ช่วยให้พี่รองเดินออกมาจากความโศกเศร้าที่สูญเสียมารดาไปเร็วขึ้นอีกหน่อยด้วย
พี่รองทำส
