บทที่ 204 หลินต้าเม่ยบ้าไปแล้ว
แม้หลินซื่อจะรับประกันต่อหลินต้าเม่ยว่าเรื่องนี้ไม่มีทางลือออกไป ผู้อาวุโสกับเจ้าหน้าที่ดำเนินการด้วยตนเอง จะต้องไม่ปล่อยให้มีข่าวเล็ดลอดออกมาแน่นอน แต่หลินต้าเม่ยไม่เชื่อ นางคิดว่า ‘ใต้หล้านี้ไม่มีกำแพงที่ลมพัดเข้ามาไม่ได้[1]’ ถ้าส่งบิดาให้ทางการ ไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ต้องเปิดเผยออกมาเป็นแน่แท้
“ไม่ได้ ข้าไม่เห็นด้วย” นางคำราม พูดว่าจะไปหาผู้อาวุโสกับเจ้าหน้าที่เพื่อ ‘พลิกคดี’ ต่อให้ต้องคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาก็ยอม ทำให้พวกเขารับปากเรื่องนี้ให้ได้
หลินซื่อคิดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะไร้เหตุผลปานนี้ พูดอย่างไรก็ไม่รู้เรื่อง
นางเชื่ออย่างฝังหัวไปแล้ว เอาแต่คิดว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อชีวิตนาง ทำให้ทุกอย่างย่ำแย่ลงไปกว่าเดิม
“พวกเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครจึงไม่ตกลง ข้าต่างหากที่เป็นพี่ใหญ่ พี่สาวดุจดั่งมารดา เรื่องนี้ต้องให้ข้าเป็นคนตัดสินใจ” นางร้องเสียงแหลม ต้องการจะบีบให้พวกนางพยักหน้า
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยนิ่งงัน มองไปยังพี่สาวคนโตที่กล่าววาจาโหดร้ายใจดำราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ
ไม่ว่าพวกนางจะพูดอะไร นางก็เอาแต่แผดเสียงอยู่เช่นนั้น ทำราวกับว่าเสียงใครดังกว่า คนนั้นชนะ
“พี่ใหญ่ ท่านสงบสติอารมณ์ก่อนได้ไหม? ท่านพักดื่มน้ำก่อนแล้วพวกเราค่อยคุยกันใหม่” หลินซื่อเกรงว่าสถานการณ์จะแย่กว่าเดิมจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
ทว่าน่าเสียดายที
